21.10.2022

Strona główna » Archives for admin » Strona 8

Olejek kamforowy do ucha chętnie kupują zwolennicy medycyny naturalnej, którzy często cierpią z powodu stanów zapalnych narządu słuchu. Ten naturalny olejek eteryczny od wielu lat cieszy się niesłabnącą popularnością. Można go stosować zarówno u dorosłych, jak i dzieci powyżej 6. roku życia. Jego zaletą jest skuteczność działania oraz przystępna cena, warto więc mieć pod ręką buteleczkę tego preparatu. Jakie zastosowanie ma olejek z drzewa kamforowego i jakie są główne właściwości kamfory?

Czym jest olejek kamforowy? Właściwości olejku i zastosowanie

Olejek kamforowy powstaje z cynamonowca kamforowego (łac. Cinnamomum camphora), gatunku długowiecznego drzewa, które rośnie naturalnie m.in. w Azji i osiąga do 50 m wysokości. Roślina jest uprawiana również w Afryce, Australii i Ameryce Południowej. Olej kamforowy to produkt o szerokim zastosowaniu. Wykorzystuje się go jako naturalny środek na wiele dolegliwości, np. bóle mięśniowe i reumatyczne (wykazuje właściwości przeciwzapalne, rozgrzewające i dezynfekujące). Olejek znieczula poprzez porażenie zakończeń nerwów czuciowych. Kamfora rozszerza naczynia krwionośne, rozluźnia mięśnie i przyspiesza przebieg drobnych infekcji. Z uwagi na charakterystyczny intensywny zapach olej udrażnia drogi oddechowe w stanach przeziębienia i znajduje zastosowanie w aromaterapii (wystarczy dodać kilka kropli do inhalacji). Działa relaksująco i orzeźwiająco, dodaje energii. Ta substancja o dobroczynnym działaniu wykazuje korzystny wpływ na przewód słuchowy, łagodząc ból ucha (pomaga na tzw. przewiane ucho). Działa antyseptycznie i antyoksydacyjnie. Warto podkreślić, że kamfora nie powinna jednak być stosowana wewnętrznie.

Olejek kamforowy wykorzystuje się także w kosmetyce, m.in. przy produkcji antyperspirantów, kosmetyków na trądzik oraz łupież. Pomaga w zwalczaniu opryszczki i odcisków. Ten naturalny środek redukuje produkcję sebum i zapobiega powstawaniu pryszczy. Kamfora wchodzi w skład wielu szamponów do włosów, balsamów do ciała oraz kremów do cery problematycznej. Nie szkodzi środowisku, słynie z silnego działania grzybobójczego, wchodząc w skład preparatów larwobójczych i pestycydowych.

Jak stosować olejek kamforowy do ucha?

Wielu pacjentów nie wie, jak używać olejku z kamfory w przypadku bólu ucha. Wystarczy przestrzegać kilku prostych zasad. Stosując olejek kamforowy do ucha, należy zachować pewne środki ostrożności. Pod żadnym pozorem nie wolno aplikować produktu bezpośrednio do kanału słuchowego. W przypadku bólu ucha należy nanieść na wacik kilka kropel olejku i wcierać je w okolicy ucha (możemy też nasączyć olejkiem kawałek gazy). Czynność należy powtarzać kilka razy dziennie (jednak nie częściej, gdyż nadmierne wcieranie produktu może doprowadzić do podrażnień skóry. Rekomendujemy, aby przed użyciem olejku kamforowego na ucho bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. W celu złagodzenia bólu ucha, warto sięgnąć również po wyroby medyczne, np. LIX z glicerolem oraz lidokainą w składzie, który przynosi szybką ulgę przy stanach zapalnych i jest łatwy w aplikacji.

Olejek kamforowy – przeciwwskazania do stosowania

Jak już wspomnieliśmy, olejek kamforowy to powszechnie dostępny i naturalny środek na wiele schorzeń. Jednak jest obarczony pewnymi przeciwwskazaniami. Olejku z kamfory nie powinny stosować osoby, które zmagają się ze schorzeniami wątroby, chorują na astmę oraz epilepsję. Odradzamy używania oleju przez kobiety ciężarne oraz karmiące piersią. Produkty z kamforą nie są wskazane także dla dzieci poniżej 6. roku życia.

Podsumowując, olejek kamforowy może być wykorzystywany w medycynie, kosmetyce oraz różnych gałęziach przemysłu. Stosowany zgodnie z przeznaczeniem zapewnia wiele prozdrowotnych korzyści.

25.09.2022

Strona główna » Archives for admin » Strona 8

Każda ciecz inna niż woskowina, która pojawia się u ujścia przewodu słuchowego, stanowi powód do niepokoju. Jeżeli ma żółtawe zabarwienie (niezależnie od tego, czy jest gęsta czy wodnista), z dużym prawdopodobieństwem możemy ją sklasyfikować jako ropę. Jakie są możliwe przyczyny ropnego wycieku z ucha, jakie dolegliwości mu towarzyszą i jak przebiega leczenie? Czy w terapii zawsze stosuje się antybiotyki? Aby to sprawdzić, przeczytaj poniższy artykuł.

Przyczyny wycieku wydzieliny z ucha

Bezpośrednią przyczyną wystąpienia zapalenia ucha jest kontakt narządu z patogenami, które namnażają się w sprzyjających warunkach. Zakażenie może mieć podłoże wirusowe, bakteryjne lub grzybicze. Zdarzają się też przypadki infekcji mieszanych, np. wówczas, gdy stan zapalny wywołany przez wirusy zostanie dodatkowo nadkażony bakteryjnie.

Najczęstszą przyczyną wycieku ropnej wydzieliny z przewodu słuchowego jest ostre zapalenie ucha środkowego. Choroba ma podłoże bakteryjne i często rozwija się ze zwykłego przeziębienia. Wynika to z budowy anatomicznej ludzkiego organizmu. Górne drogi oddechowe (jama nosowa, gardło, zatoki) mają bezpośrednie połączenie z narządem słuchu, przez co stany zapalne mogą łatwo rozprzestrzeniać się z jednego obszaru na drugi.

Inną przyczyną ropnego wysięku może być tzw. ucho pływaka. To potoczna nazwa ostrego zapalenia ucha zewnętrznego, które najczęściej jest spowodowane ekspozycją kanału słuchowego na wodę. Choroba ma podłoże bakteryjne – wywołuje ją tzw. pałeczka ropy błękitnej. Jej pośrednią przyczyną jest osłabienie naturalnej bariery ochronnej narządu. „Ucho pływaka” bywa diagnozowane również u osób, które czyszczą uszy patyczkami higienicznymi lub wkładają do nich palce. W ten sposób pozbywają się niezbędnego dla zachowania zdrowia woszczku, a często również uszkadzają naskórek, pozostawiając otwartą drogę do rozwoju patogenów.

Z tego samego powodu osoby zmagające się z chorobami skóry (np. egzemą) chorują na zapalenie ucha środkowego częściej niż inni. Podobnie czynnikiem ryzyka jest przebywanie w miejscu, gdzie panuje ciepły i wilgotny mikroklimat. Zdarzają się również przypadki tzw. alergicznego zapalenia ucha. Występuje ono najczęściej u dzieci i niemowląt, jednak bywa diagnozowane również u dorosłych pacjentów.

Infekcja nie jest jedyną możliwą przyczyną wycieku ropy z ucha. Nieco rzadziej zdarza się, że ten objaw zostaje wywołany przez guz perlisty, czyli tzw. perlak. Zazwyczaj powstaje on w uchu środkowym i składa się z komórek nabłonka wielowarstwowego płaskiego rogowaciejącego, złogów cholesterolu oraz keratyny.

Zmiana tego typu przypomina swoim kształtem perłę. Narastając, uciska tkanki i prowadzi do ich degradacji. W ten sposób uszkodzeniu mogą ulec takie elementy ucha, jak błona bębenkowa, jama bębenkowa, kosteczki słuchowe, trąbka słuchowa (tzw. trąbka Eustachiusza), okienko owalne, jama sutkowa czy komórki sutkowe. Perlaki zwiększają ryzyko wystąpienia zapalenia ucha środkowego.

Objawy towarzyszące wyciekowi z ucha

Wyciek ropy z ucha to tylko jeden z objawów toczącej się infekcji lub urazu. Zwykle występuje równolegle z innymi charakterystycznymi symptomami. W zależności od tego, jaka jest dokładna przyczyna choroby oraz jak zaawansowany jest jej proces, symptomy mogą mieć różną intensywność.

Typowe objawy towarzyszące zakażeniu ucha (oprócz ropnego wycieku) to:

• perforacja błony bębenkowej,
• przewlekły lub ostry ból ucha,
• tkliwość w obrębie ucha zewnętrznego,
• obrzęk w obrębie ucha środkowego lub wewnętrznego i związane z nim osłabienie słuchu.

W przebiegu zapalenia mogą pojawić się również objawy ogólne, m.in. gorączka czy osłabienie. Jeżeli ból ucha jest przewlekły, może naprzemiennie nasilać się i ustępować. Nie wszystkie z wymienionych wyżej symptomów muszą się pojawić. Mogą też występować osobno lub równolegle.

Co zrobić w przypadku wystąpienia ropnego stanu zapalnego w uchu?

Jeżeli zauważysz u siebie jakiekolwiek dolegliwości związane z narządem słuchu, jak najszybciej skonsultuj się z lekarzem laryngologiem, otolaryngologiem i/lub audiologiem. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe dla skuteczności każdej terapii.

Dolegliwości bólowe mogą być leczone doraźnie za pomocą środków znieczulających. Sposób usuwania przyczyny zapalenia ucha jest uzależniony od typu patogenu, który wywołał infekcję. Antybiotykoterapia jest skuteczna jedynie w przypadku zakażenia bakteryjnego. W innych sytuacjach stosuje się leki przeciwzapalne.

Niekiedy wymagana jest również interwencja chirurgiczna. Przy zapaleniu ucha środkowego, jeżeli nie doszło do perforacji błony bębenkowej, przeprowadza się zabieg jej nacięcia (paracentezy). Ma to na celu uwolnienie zgromadzonego wewnątrz narządu płynu. Procedura wykonywana jest w znieczuleniu ogólnym (zwykle u dzieci) lub miejscowym (u dorosłych). Błona bębenkowa zrasta się samoistnie w ciągu kilku tygodni od jej naruszenia. W tym czasie należy szczególnie dbać o higienę uszu.

Bardzo ważnym zaleceniem jest stosowanie specjalistycznych preparatów przeznaczonych do czyszczenia przewodu słuchowego. Wskazanie to dotyczy nie tylko okresu choroby czy rekonwalescencji, lecz także życia codziennego. Patyczków higienicznych można używać wyłącznie do usuwania zanieczyszczeń z małżowiny usznej. Do tego celu nadają się również bawełniane płatki czy ręcznik łazienkowy lub papierowy.

Niewskazane jest natomiast umieszczanie jakichkolwiek przedmiotów wewnątrz kanału słuchowego. Grozi to ubiciem zalegającej w jego wnętrzu woskowiny i utworzeniem czopu. Konsekwencją takiego działania mogą być problemy ze słuchem, a także powstanie stanu zapalnego. Prawidłowe czyszczenie narządu polega na użyciu specjalistycznych kropli do uszu. Wybierając preparat dla siebie, warto zwrócić uwagę na to, aby miał on jak najbardziej naturalny skład.

25.09.2022

Strona główna » Archives for admin » Strona 8

Małżowina uszna i zewnętrzny przewód słuchowy są pokryte tkankami, które, podobnie jak na każdym innym obszarze ciała, są narażone na powstawanie różnego rodzaju wykwitów. Krosta w uchu to stosunkowo częsta przypadłość, jednak ze względu na lokalizację już niewielka zmiana bywa źródłem dużego dyskomfortu, a nawet bólu. Pojawienie się krostki może wynikać z nadaktywności gruczołów łojowych albo zakażenia bakteryjnego lub grzybiczego, do którego przyczynia się m.in. niewłaściwa higiena ucha.

Możliwe przyczyny powstawania pryszczy w uchu — zmiany trądzikowe

Najczęstszą przyczyną powstawania pryszczy w uchu jest nadprodukcja sebum. Rozległy trądzik pokrywa głównie skórę twarzy, ale wykwity mogą obejmować także małżowinę uszną i zewnętrzny kanał słuchowy. Zmiany trądzikowe to głównie problem estetyczny, dlatego każdy chce szybko się ich pozbyć.

Leczenie pryszczy powinno obejmować przede wszystkim systematyczne oczyszczanie skóry i stosowanie środków seboregulujących. Podwyższony poziom produkcji sebum lub skłonność do zatykania porów wbrew pozorom nie są przypadłością jedynie nastolatków w okresie dojrzewania. Wpływ na kondycję skóry mają również zmiany hormonalne, niewłaściwa dieta i niedostateczna pielęgnacja.

Jak wygląda czyrak ucha i dlaczego powstaje?

Jeśli problemem są nie drobne wykwity, a bolesna krosta w uchu, może być to czyrak skórny. Taka zmiana powstaje w wyniku nadkażenia drobnoustrojami. Za zakażenie najczęściej odpowiadają bakterie paciorkowca lub gronkowiec. Patogeny przedostają się do tkanek przez uszkodzoną skórę. Wszelkie otarcia i podrażnienia, spowodowane np. patyczkami higienicznymi, zwiększają ryzyko wniknięcia brudu i bakterii.

Rozwojowi drobnoustrojów sprzyja stan obniżonej odporności, wilgoć i ciepło panujące w przewodzie słuchowym, jak również nieodpowiednia higiena. Na występowanie zmian czyrakowych najbardziej narażone są m.in. osoby niedożywione, jak również chorujące na cukrzycę lub mające schorzenia upośledzające układ immunologiczny.

Początkowo taka zmiana przypomina niewielki pryszcz zlokalizowany najczęściej w obrębie mieszka włosowego. Z czasem wnętrze wykwitu wypełnia ropa. Powiększający się czyrak i towarzyszący mu stan zapalny powodują opuchliznę. Najbardziej kłopotliwe są czyraki zlokalizowane w kanale słuchowym. Struktury ucha zawierają stosunkowo niewiele tkanki tłuszczowej, a skóra wyściełająca przewód słuchowy jest delikatna. Z tego powodu ból ucha bywa bardzo uporczywy. Ropny czyrak może doprowadzić do znacznego zwężenia światła przewodu słuchowego, co prowadzi do zaburzeń lub utraty słuchu w zajętym uchu.

Leczenie czyraka ucha często wymaga stosowania środków wydawanych na receptę. Ich wybór zależy od rodzaju drobnoustroju odpowiedzialnego za zakażenie. Niekiedy konieczne jest stosowanie antybiotyków, innym razem wystarcza maść ichtiolowa.

Zapalenie ucha zewnętrznego

Krosta w uchu to jeden z możliwych objawów zapalenia ucha zewnętrznego. To choroba infekcyjna dotycząca tkanek małżowiny usznej i przewodu słuchowego zewnętrznego. Odpowiadają za nią bakterie (głównie z rodzaju Pseudomonas aeruginosa i Staphylococcus aureus), rzadziej grzyby Candida sp. i Aspergillus sp.

Zmiany skórne w przebiegu infekcji mogą przyjmować postać wysypki, pęcherzy i łuszczących się plam. Zwykle ucho jest zaczerwienione i opuchnięte. Pojawiają się też ostry ból oraz objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka, złe samopoczucie, osłabienie. Wówczas wskazana jest konsultacja lekarska.

Wypryski i zaskórniki w uchu

Podobnie jak na twarzy również w uchu mogą pojawić się zaskórniki. Powstają w wyniku zablokowania ujścia mieszków włosowych przez sebum i zrogowaciały naskórek. Niektóre z nich mają postać otwartą – wyglądają jak drobne, czarne kropeczki. Inne natomiast są zamknięte – krosta nie wydostaje się na zewnątrz, tworząc wypukłą zmianę.

Takie zmiany mogą wywoływać silne dolegliwości bólowe. Pamiętaj, aby nie wyciskać zaskórników, ponieważ mogą wówczas ulegać nadkażeniu, a w wyniku powiększenia się stanu zapalnego skóra może być zaczerwieniona i tkliwa. Pomocne mogą okazać się preparaty oczyszczające. Jeśli to nie pomoże, w razie potrzeby warto udać się do lekarza medycyny estetycznej lub dermatologa.

Krosty w uchu – jak im zapobiegać? Prawidłowa higiena

Leczenie wykwitów jest znacznie trudniejsze niż zapobieganie ich powstawaniu. Do najskuteczniejszych sposobów przeciwdziałania temu problemowi należy prawidłowa higiena uszu. Pamiętaj, że woskowina to Twój sprzymierzeniec. Należy usuwać tylko jej nadmiar przy użyciu środków przeznaczonych specjalnie do tego celu.

Nigdy nie wkładaj do kanału słuchowego żadnych przedmiotów, w tym patyczków higienicznych. Małżowinę uszną myj regularnie przy użyciu łagodnych płynów, które nie wysuszają skóry. Jeśli będziesz dbać o higienę, znacznie zmniejszysz ryzyko problemów skórnych i rozwoju zakażenia.

15.06.2022

Strona główna » Archives for admin » Strona 8

Przewód słuchowy zewnętrzny ochrania naturalna wydzielina, która w optymalnej ilości jest niezbędna dla narządu słuchu. Niestety pod wpływem różnych czynników może dochodzić do jej gromadzenia się w kanale słuchowym. Gdy powstanie korek woskowinowy w uchu, trzeba go usunąć. Jednym ze sposobów jest płukanie za pomocą strzykawki, ale w tym celu najbezpieczniej udać się do lekarza. Wyjaśniamy, dlaczego nie warto usuwać wosku samodzielnie i jak bezpiecznie czyścić uszy.

Jakie funkcje pełni woskowina uszna?

Woszczyna uszna (cerumen) to fizjologiczna substancja wydzielana w przewodzie słuchowym zewnętrznym. Stanowi mieszaninę wydzielin gruczołów łojowych i potowych, a także komórek złuszczonego naskórka. Ze względu na pH w granicach 5,0-–5,7 i lepką konsystencję, chroni części ucha przed wnikaniem drobnoustrojów (bakterii, wirusów, grzybów) i zanieczyszczeń. Wydzielina wychwytuje obce cząsteczki, które są następnie usuwane z kanału słuchowego dzięki naturalnej migracji komórek w kierunku małżowiny. Odpowiednia ilość wosku usznego chroni więc zarówno przewód słuchowy zewnętrzny, jak i delikatną błonę bębenkową. Obecność woskowiny w uchu zapewnia również nawilżenie tkanek ucha zewnętrznego.

Przyczyny zalegającej woskowiny w przewodzie słuchowym

Optymalna ilość wosku wraz z zanieczyszczeniami jest usuwana na drodze naturalnych procesów samooczyszczenia ucha. Niestety z różnych przyczyn woskowina może być wydzielana w nadmiarze, przez co zaczyna zalegać w uchu. Jej gromadzeniu się w przewodzie słuchowym sprzyjają głównie:

• nieprawidłowe czyszczenie uszu patyczkami higienicznymi – wkładanie czegokolwiek do kanału słuchowego przesuwa wosk głębiej, a także działa drażniąco na tkanki, co wzmaga produkcję wydzieliny;
• zbyt częste usuwanie wydzieliny z ucha – przy niedostatecznej ilości woskowiny organizm stara się zwiększyć ochronę, a tym samym rozpoczyna jej nadprodukcję, dlatego zbyt intensywne czyszczenie uszu za pomocą sprayów upłynniających woskowinę daje efekt odwrotny do zamierzonego;
• noszenie aparatu słuchowego i słuchawek dousznych – utrudniają one samooczyszczanie się ucha, blokując ujście dla wydzieliny;
• czynniki genetyczne – w niektórych przypadkach nadprodukcja wydzieliny usznej ma związek z wrodzoną anatomiczną budową ucha;
• zanieczyszczenia – przebywanie w brudnych, zakurzonych i zadymionych pomieszczeniach, np. ze względu na rodzaj wykonywanej pracy, może prowadzić do zwiększenia ilości woskowiny usznej; w ten sposób organizm stara się usunąć zanieczyszczenia z ucha.

Czop woskowinowy – objawy zatkanego ucha

Gdy wosk długo zalega w przewodzie słuchowym, staje się gęsty i twardy. Z czasem tworzy się tzw. czop woskowinowy, który częściowo lub całkowicie zatyka światło przewodu słuchowego. W konsekwencji mogą wystąpić nieprzyjemne objawy takie, jak:

• uczucie pełności, niekiedy wilgoci w uchu;
• swędzenie, drapanie;
• pieczenie, a nawet kłucie;
• zaburzenia słuchu;
• szumy uszne, piski;
• ból, nasilający się zwłaszcza po zamoczeniu ucha, kiedy czop pęcznieje;
• zawroty głowy (rzadziej);
• kaszel i pochrząkiwanie spowodowane drażnieniem tkanek.

Niestety ucho zatkane woskowiną nie tylko wywołuje dyskomfort, lecz także zwiększa ryzyko rozwoju stanu zapalnego ucha środkowego i zewnętrznego. W ciepłym, wilgotnym środowisku bakterie i grzyby mogą się z łatwością rozwijać, dlatego należy oczyścić uszy.

Usuwanie woskowiny z uszu – bezpieczne domowe sposoby

Jeśli czop w uchu nie jest duży i nie wywołuje dokuczliwych objawów, można spróbować usunąć go samodzielnie w domu. Przy nasilonych symptomach, takich jak ból czy szumy uszne, nie warto podejmować żadnych kroków bez konsultacji z lekarzem. Do usunięcia woskowiny nie należy też stosować żadnych przedmiotów, w tym patyczków higienicznych, które mogłyby doprowadzić do powstania jeszcze większego zatoru, a nawet uszkodzenia lub utraty słuchu.

Aby usunąć czop prawidłowo i bezpiecznie, najlepiej zastosować specjalne spraye lub krople, które zmiękczają wydzielinę. Preparaty trzeba stosować zgodnie z zaleceniami producenta, zwykle 2–3 razy dziennie przez okres do 3 dni. W tym czasie woskowina powinna wypłynąć z ucha. Jeśli tak się nie stanie, należy zgłosić się do laryngologa.

Jak wygląda zabieg płukania uszu strzykawką?

Jeśli próby rozmiękczenia czopu woskowinowego nie przyniosą pożądanych rezultatów, najprawdopodobniej konieczne będzie przeprowadzenie płukania uszu. Zwykle jednak przed wizytą u lekarza i tak zaleca się stosowanie odpowiednich środków zmiękczających, które ułatwią późniejsze oczyszczanie uszu.

Zabieg przeprowadza się podczas wizyty u laryngologa. Polega na wprowadzeniu do kanału słuchowego wody za pomocą strzykawki lub specjalnego irygatora. Przy odpowiednio wykonanej procedurze zabieg jest bezbolesny i w większości przypadków pozwala na całkowite oczyszczenie uszu z woskowiny.

Dlaczego samodzielne płukanie uszu w domu to zły pomysł?

Lekarz może usunąć nadmiar woskowiny na kilka sposobów i to on po ocenie stanu ucha powinien zdecydować, która z nich będzie najbezpieczniejsza. Samodzielnie nie jesteśmy w stanie określić, czy nie doszło do uszkodzenia delikatnych struktur ucha. Trzeba pamiętać, że przy podejrzeniu perforacji błony bębenkowej nie jest wskazane płukanie uszu ani wprowadzanie do kanału jakichkolwiek substancji. Bez kontroli wzrokowej nie można też mieć pewności, że to właśnie woskowina odpowiada za objawy. Zawsze należy mieć na uwadze, że uczucie zatkania może być spowodowane obecnością ciała obcego w uchu, np. kawałka waty lub nawet owada.

Ponadto woda musi być wprowadzana do ucha po jego tylnej ścianie i pod odpowiednim ciśnieniem – zbyt duże niesie ryzyko uszkodzenia błony bębenkowej i poważnych powikłań. Płyn powinien mieć temperaturę zbliżoną do temperatury ciała, czyli ok. 37 stopni Celsjusza. W trakcie płukania wraz z wodą z małżowiny usznej powinny wypłynąć również wosk i zanieczyszczenia. Po zabiegu czyszczenia uszu u laryngologa specjalista ocenia efekty i stan ucha. Z kolei pacjent nie może tego zrobić w warunkach domowych.

Jak czyścić uszy? Zasady prawidłowej higieny uszu

Trzeba pamiętać, że nawet po profesjonalnym płukaniu uszu problem z nadmiarem woskowiny może nawrócić. Warto więc stosować zasady regularnego czyszczenia i higieny narządu słuchu, dlatego przede wszystkim:

• usuwaj tylko woskowinę, która wypłynęła z ucha – wystarczy zwilżonym wacikiem przetrzeć małżowinę;
• patyczki higieniczne służą jedynie do oczyszczania małżowiny usznej;
• aby nie doprowadzić do perforacji błony bębenkowej, unikaj wkładania czegokolwiek do przewodu słuchowego;
• w razie potrzeby stosuj spraye lub krople wspomagające oczyszczanie uszu – używaj ich zgodnie z instrukcją;
• ogranicz używanie słuchawek dousznych;
• dokładnie osuszaj uszy po każdej kąpieli, tak aby uniknąć gromadzenia się wilgoci;
• staraj się unikać zanieczyszczeń, a w razie potrzeby stosuj specjalne zatyczki.

22.03.2022

Strona główna » Archives for admin » Strona 8

Ból ucha (fachowo nazywany otalgią) to dość powszechna dolegliwość. Może towarzyszyć różnym schorzeniom oraz stanom fizycznym czy fizjologicznym i występować u osób w każdym wieku. Jak interpretować ból ucha przy odbijaniu? Jakie mogą być jego przyczyny oraz jaką terapię należy podjąć w celu pozbycia się tej dolegliwości? Aby się tego dowiedzieć, przeczytaj poniższy artykuł.

1. Ból ucha przy odbijaniu – przyczyny
2. Ból ucha przy odbijaniu – objawy
3. Ból ucha przy odbijaniu – leczenie

Ból ucha przy odbijaniu – przyczyny

Ból ucha to dolegliwość, która pojawia się przy różnych schorzeniach oraz stanach fizycznych lub fizjologicznych. Do najczęstszych przyczyn jego występowania zalicza się: zatkanie przewodu słuchowego przez ciało obce lub zalegającą woskowinę, urazy mechaniczne, różnego rodzaju schorzenia, alergie oraz skutki uboczne przyjmowania niektórych leków.

Ból ucha przy odbijaniu może świadczyć o stanie zapalnym w obrębie nosogardzieli. Może dotykać takich obszarów, jak: gardło, ślinianki, jama nosowa i zatoki, a także krtań i migdałki. Inną częstą przyczyną tej dolegliwości jest zapalenie ucha środkowego.

Środkowa część ucha oraz jama ustna są anatomicznie połączone. Miejsce ich styku to tzw. trąbka Eustachiusza, która odpowiada za wyrównywanie ciśnienia wewnątrz ucha. Gdy w obrębie górnych dróg oddechowych lub ucha środkowego dochodzi do stanu zapalnego, trąbka Eustachiusza może działać nieprawidłowo. W takich sytuacjach (gdy zaburzona jest funkcja wyrównywania ciśnienia) ból ucha czasem pojawia się lub nasila przy odbijaniu, kichaniu bądź kasłaniu.

Ból ucha przy odbijaniu – objawy

Ból ucha, który nie jest spowodowany urazem mechanicznym ani ciałem stałym utkwionym w przewodzie słuchowym, najczęściej stanowi objaw towarzyszący infekcji górnych dróg oddechowych. Mowa tu o pospolitym przeziębieniu spowodowanym kontaktem z wirusem, ale również o infekcjach wynikających z zakażenia bakteryjnego, grzybiczego lub mieszanego.

Objawy, które mogą towarzyszyć bólowi ucha przy odbijaniu, to przede wszystkim:

• afty i owrzodzenia w obrębie jamy ustnej oraz języka,
• ból gardła,
• powiększenie węzłów chłonnych (głównie na szyi),
• zmiana głosu lub bezgłos (częste przy zapaleniu krtani),
• nieżyt nosa,
• wysięk z ucha,
• gorączka,
• ogólne osłabienie organizmu.

Zapalenie ucha środkowego jest częstym powikłaniem nieleczonej lub źle leczonej infekcji górnych dróg oddechowych. Towarzyszące mu objawy również mogą być do niej zbliżone, przy czym zazwyczaj pojawia się więcej takich, które dotyczą bezpośrednio narządu słuchu. Są to przede wszystkim:

• szumy uszne,
• upośledzenie słuchu (o różnym stopniu),
• pulsowanie w uchu,
• uczucie pełności w uchu.

Ból ucha przy odbijaniu – leczenie

Leczenie bólu ucha rozpoczyna się od ustalenia jego przyczyny. Jeżeli jest nią zapalenie toczące się w obrębie górnych dróg oddechowych (np. przeziębienie), należy podjąć działania zmierzające do wyeliminowania choroby. W niektórych przypadkach dolegliwości ustępują samoistnie, w innych (przede wszystkim wówczas, gdy doszło do zakażenia bakteryjnego lub grzybiczego) konieczna jest wizyta u lekarza. Profesjonalna opieka medyczna jest również niezbędna przy stwierdzeniu zapalenia ucha środkowego.

W zależności od postawionej diagnozy terapia może być przeprowadzona przy użyciu antybiotyków, leków przeciwzapalnych, przeciwbólowych i/lub przeciwgorączkowych. Często stosuje się również środki, których zadaniem jest obkurczenie błony śluzowej nosa, co prowadzi do poprawy drożności i usprawnienia funkcji wyrównywania ciśnienia w obrębie trąbki Eustachiusza.

Dolegliwości można leczyć również doraźnie, stosując odpowiednio dobrane środki medyczne, np. krople LIX. Preparaty te pozwalają skutecznie poprawić komfort funkcjonowania w czasie, gdy chory powraca do zdrowia. Wykazują następujące właściwości:

• osuszają przewód słuchowy,
• zmniejszają obrzęk tkanek,
• redukują ból,
• zmiękczają woskowinę i ułatwiają jej usuwanie.

Terapię farmaceutykami można umiejętnie wspomóc odpowiednio dobranymi środkami domowej roboty. W przypadku bólu ucha leczenie naturalne można przeprowadzić, stosując okłady:

• z gotowanej cebuli,
• przy użyciu gazy nasączonej olejkiem eukaliptusowym,
• przy użyciu gazy nasączonej olejkiem z drzewa herbacianego,
• z rozgniecionych liści kapusty,

Pomaga także picie soku z brzozy.

Warto podkreślić, że naturalne metody leczenia są tylko dodatkiem do terapii zaleconej przez lekarza danej specjalności medycznej. W przypadku poważnego stanu zapalnego obejmującego okolice uszu należy przede wszystkim stosować się do zaleceń lekarza danej specjalizacji.

19.03.2022

Strona główna » Archives for admin » Strona 8

Na co dzień wiele osób korzysta ze słuchawek, które bez wątpienia są sporym ułatwieniem w erze technologii. Zwykle jednak nie zastanawiamy się, jak delikatnym narządem są uszy. Mogą ulegać podrażnieniom, dlatego ból ucha od słuchawek, zwłaszcza dokanałowych, to dość częsty problem. Wyjaśniamy, jak słuchawki wpływają na narząd słuchu, w jaki sposób zapobiegać nieprzyjemnym dolegliwościom i jak poradzić sobie z bólem, gdy już wystąpi.

Ból ucha od słuchawek – objawy

Jeśli odczuwasz dyskomfort i ból ucha po noszeniu słuchawek, ale objawy mijają po pewnym czasie, najprawdopodobniej dolegliwości mają związek z podrażnieniem tkanek przez nacisk. Przyczyną tego mogą być np. źle dobrane słuchawki, z twardymi fragmentami lub z tworzyw drażniących skórę.

Wiedz jednak, że może być to także symptom stanu zapalnego ucha zewnętrznego. Wówczas ból ucha od słuchawek czy inne objawy mogą być odczuwane nie tylko na małżowinie, lecz także w kanale słuchowym. Dolegliwości w środku ucha mogą wskazywać również na uraz akustyczny.

Noszenie słuchawek a zapalenie ucha zewnętrznego

Jeśli dokucza ci swędzenie, drapanie czy ból ucha, takie objawy mogą wskazywać na zapalenie ucha zewnętrznego. Samo noszenie słuchawek nie jest przyczyną tego schorzenia, ale zwiększa jego ryzyko.

Zapalenie ucha zewnętrznego to choroba infekcyjna skóry małżowiny usznej i przewodu słuchowego. Najczęściej odpowiadają za nią drobnoustroje bakteryjne i grzybicze, a ich rozwojowi sprzyja m.in. wilgoć i ciepło w uchu, ale także podrażnienia. Jeśli często korzystasz ze słuchawek, zwłaszcza dokanałowych, może dojść do mikrootarć, które ułatwiają wnikanie patogenów do tkanek.

Ponadto częste korzystanie ze słuchawek zwiększa ryzyko gromadzenia się nadmiaru woskowiny. Gdy ta wydzielina zalega w przewodzie słuchowym, mogą namnażać się w niej zarazki. Przy zapaleniu ucha zewnętrznego pojawia się jednak nie tylko ból ucha od słuchawek bezpośrednio po ich użyciu. Ból zwykle utrzymuje się stale, może być bardzo ostry. Ponadto mogą występować także inne objawy, np.:

• tkliwość i zaczerwienienie małżowiny usznej,
• obrzęk, uczucie pełności i wilgoci w uchu;
• niekiedy wysypka, suchość, pęcherze;
• ogólnie złe samopoczucie, gorączka lub stan podgorączkowy (niekoniecznie).

Uraz akustyczny po słuchaniu muzyki przez słuchawki

Jeśli ból ucha od słuchawek pojawił się nagle lub w niedługim czasie po słuchaniu głośnej muzyki, należy wziąć pod uwagę także uraz akustyczny. Ekspozycja na dźwięki o wysokiej częstotliwości (zwykle powyżej 85 dB) może doprowadzić do uszkodzenia delikatnych struktur ucha, co objawia się m.in. bólem, zawrotami głowy, szumami usznymi i ubytkiem słuchu. Z kolei dźwięk generowany przez słuchawki douszne może mieć częstotliwość nawet 113 dB!

Pamiętaj, że głośne słuchanie muzyki, zwłaszcza przez słuchawki, prowadzi do trwałego ubytku słuchu. Z kolei ekspozycja na dźwięk o wysokiej częstotliwości, powyżej 120 dB, jest przez człowieka odczuwalna fizycznie. To próg bólu większości z nas, ale szkodliwość hałasu zależy także od czasu jego trwania, dlatego nawet znacznie niższe częstotliwości są szkodliwe dla zdrowia i mogą objawiać się bólem.

Przy narażeniu na hałas powyżej 130 dB już zaledwie po kilku minutach może dojść do uszkodzenia delikatnej błony bębenkowej, co objawia się bardzo silnym bólem ucha, wyciekiem, niekiedy zawrotami głowy. Narażenie na dźwięk o takim natężeniu grozi też trwałą głuchotą.

Ból ucha od słuchawek – zapobieganie

Każdy, komu chociaż raz dokuczał ból ucha od słuchawek, wie, jak nieprzyjemna może być ta dolegliwość. Zapobieganie jest więc kluczowe i o wiele łatwiejsze niż leczenie ewentualnych urazów i infekcji. Aby zachować zdrowy narząd słuchu, przestrzegaj podstawowych zasad:

• zrezygnuj ze słuchania głośnej muzyki, staraj się jak najbardziej zredukować głośność dźwięku;
• skróć czas słuchania muzyki przez słuchawki;
• wybieraj dobrej jakości słuchawki, najlepiej nauszne, a nie te wkładane do przewodu słuchowego;
• po ekspozycji na hałas zapewniaj narządowi słuchu odpoczynek w ciszy.

Pamiętaj też, że nawet najmniejsze podrażnienia tkanek małżowiny usznej i przewodu słuchowego zwiększają ryzyko infekcji, dlatego nie warto ich lekceważyć. Ważna jest więc także prawidłowa higiena uszu. Nie wkładaj do przewodu słuchowego żadnych przedmiotów, w tym patyczków higienicznych. Po każdym myciu dokładnie osuszaj uszy, tak aby nie zalegała w nich wilgoć.

Ból ucha od słuchawek – łagodzenie objawów

Dolegliwości, którym towarzyszy ból ucha od słuchawek, swędzenie i obrzęk kanału słuchowego czy stan zapalny ucha zewnętrznego, to część ze wskazań do stosowania kropli do uszu LIX. To wyrób medyczny, który zawiera glicerol o właściwościach wiążących cząsteczki wody, dzięki któremu krople wspomagają osuszanie tkanek i mogą być stosowane także przy zapaleniu ucha zewnętrznego.

Poprzez działanie osuszające kanał słuchowy glicerol redukuje obrzęk, a tym samym uśmierza dolegliwości bólowe. Krople LIX zmiękczają też woskowinę, ułatwiając jej usunięcie z przewodu słuchowego.

Składnikiem kropli LIX jest także lidokaina o właściwościach powierzchniowo znieczulających, która wspomaga działanie glicerolu. Jeśli więc dokucza ci ból ucha od słuchawek, dzięki temu preparatowi poczujesz ulgę.

Jeśli jednak nie masz pewności, czy ból ucha wynika z noszenia słuchawek lub odczuwasz objawy zapalenia ucha, skontaktuj się z lekarzem. Przy infekcji konieczne może okazać się stosowanie środków przeciwgrzybiczych lub antybiotyków.

Ból ucha od słuchawek – FAQ

Czy ucho może boleć od słuchawek?

Długotrwałe noszenie słuchawek, szczególnie dousznych, może powodować dyskomfort, a nawet ból. Ból ucha od słuchawek może wynikać nie tylko z ucisku słuchawki na ucho, ale także ze zbyt głośnego słuchania muzyki.

Czy słuchawki są szkodliwe dla słuchu?

Głośne i długotrwałe słuchanie muzyki przez słuchawki może doprowadzić do znacznego ubytku słuchu. Z tego względu należy ograniczać korzystanie ze słuchawek dousznych oraz dbać o odpowiednią głośność muzyki.

Czy słuchawki powodują zapalenie ucha?

Częste korzystanie ze słuchawek dousznych może przyczyniać się do powstawania mikrootarć, które sprzyjają wnikaniu drobnoustrojów do tkanek. Ponadto może prowadzić do gromadzenia się woskowiny. Te czynniki sprzyjają rozwojowi stanu zapalnego w uchu.

Źródła

1. Zagor, Urazy akustyczne, https://www.mp.pl/pacjent/otolaryngologia/choroby/choroby-uszu/110217,urazy-akustyczne
2. Zagor, Zakażenia ucha zewnętrznego, https://www.mp.pl/pacjent/otolaryngologia/choroby/choroby-uszu/106224,zakazenia-ucha-zewnetrznego

LIX/15355/03/24

19.03.2022

Strona główna » Archives for admin » Strona 8

Trzaski w uchu to objaw, który może towarzyszyć różnym schorzeniom i stanom fizycznym. Nie zawsze zwiastują problemy zdrowotne, jednak dla większości osób bywają uciążliwe. Jakie są możliwe przyczyny występowania tej przypadłości? Czy istnieje lek na trzaski w uchu? Na te i inne pytania odpowiadamy w poniższym artykule.

1. Co oznaczają trzaski w uchu? Skąd się biorą?
2. Przewlekle występujące trzaski w uchu – leczenie i charakterystyka

Co oznaczają trzaski w uchu? Skąd się biorą?

Trzaski w uchu to przypadłość, której prawdopodobnie każdemu zdarzyło się doświadczyć przynajmniej raz. Bezpośrednią przyczyną tych dźwięków jest zazwyczaj nadmierne napięcie błony bębenkowej, natomiast pośrednio mają na to wpływ różne czynniki. Poniżej przedstawiamy krótkie opisy tych najczęściej występujących.

1.   Obecność ciała obcego

Dość powszechnym doświadczeniem jest chwilowe „przytkanie się” ucha po wynurzeniu się spod wody. Może to mieć miejsce, gdy pływamy na basenie lub kąpiemy się wannie (także w morzu bądź jeziorze). W takich sytuacjach wystarczy wytrząsnąć płyn z narządu i pozwolić mu wyschnąć, aby trzaskanie w uchu ustało. W przypadku, gdy do środka przewodu słuchowego trafi ciało stałe, którego nie da się samodzielnie usunąć, należy zgłosić się na wizytę do specjalisty laryngologa.

2.   Zalegająca woskowina

Woskowina jest naturalną substancją, wytwarzaną przez organizm w celu nawilżenia wnętrza ucha i utrzymania go w czystości. Nadmiar tej wydzieliny może jednak doprowadzić do zablokowania przewodu słuchowego. W takim przypadku należy zastosować gotowe krople do uszu, np. wyrób medyczny LIX. Preparaty tego typu upłynniają powstały we wnętrzu narządu czop i sprawiają, że materiał dosłownie wylewa się na zewnątrz. Zalegająca woskowina jest najczęstszą przyczyną trzasków w uchu podczas przełykania.

3.   Kłopoty ze stawami skroniowo-żuchwowymi

Nieprzyjemne dźwięki w uszach mogą zwiastować stan zapalny lub inny problem zdrowotny w obrębie szczęki, a konkretnie jej „zawiasów”, czyli stawów skroniowo-żuchwowych. W takim przypadku konieczna jest wizyta u specjalisty stomatologa.

4.   Alergia

Reakcja alergiczna w postaci opuchlizny może obejmować wnętrze ucha i doprowadzić do niedrożności trąbki słuchowej. Dochodzi wówczas do nieprawidłowości przy regulowaniu ciśnienia w przewodzie słuchowym, co skutkuje m.in. trzaskami w uchu przy smarkaniu, ziewaniu i innych czynnościach tego typu. Rozwiązaniem problemu jest podjęcie leczenia alergii.

5.   Stan zapalny w obrębie gardła

Infekcje wirusowe, bakteryjne czy grzybicze, występujące w obrębie gardła, mogą wpływać negatywnie również na stan uszu (i odwrotnie). Jest to spowodowane tym, że te dwa narządy są ze sobą połączone anatomicznie. Gdy usłyszysz trzaski w uchu, zwróć uwagę na stan śluzówki jamy ustnej. Być może ten symptom okaże się dobrym ostrzeżeniem, które pozwoli ci zahamować rozwój przeziębienia na jego wczesnym etapie.

6.   Schorzenia ogólnoustrojowe

Przyczyną występowania trzasków w uchu może być też niestety poważna choroba. Mowa tu m.in. o nowotworach (np. guzie nerwu słuchowego), nadczynności tarczycy, nadciśnieniu tętniczym czy miażdżycy. W takich przypadkach należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem danej specjalności w celu wdrożenia diagnostyki i dobrania odpowiedniej terapii.

7.   Przyjmowane leki

Niektóre antybiotyki, środki przeciwbólowe czy np. antydepresanty mogą wywoływać objawy podobne do tych, do jakich prowadzi sama choroba, którą próbuje się leczyć za ich pomocą. Dość często do skutków ubocznych przyjmowania takich substancji należą właśnie szumy, dzwonienie i trzeszczenie w uszach. Rozwiązaniem problemu może, choć nie musi, być zmiana terapii na inną, po której pacjent poczuje się lepiej. Tego typu modyfikacji należy dokonywać wyłącznie w porozumieniu z lekarzem.

8.   Urazy mechaniczne

Mogą dotyczyć samego ucha (małżowiny i/lub wnętrza) bądź też głowy lub szyi. W takim przypadku należy niezwłocznie udać się na konsultację lekarską.

Istnieje również zjawisko szumu fizjologicznego. Dotyczy każdego człowieka, który znajdzie się w wygłuszonym (np. dźwiękoszczelnym) pomieszczeniu. Jest ono czymś absolutnie normalnym i naturalnym. W codziennym funkcjonowaniu szum fizjologiczny jest tłumiony przez dźwięki pochodzące z otoczenia.

Przewlekle występujące trzaski w uchu – leczenie i charakterystyka

Piski, dzwonienie lub trzaski w uchu, które towarzyszą nam długotrwale i/lub mają tendencję do nawracania, nazywamy szumami usznymi. Dzielą się na dwa rodzaje:

• subiektywne (podmiotowe, prawdziwe), które występują częściej i są słyszane tylko przez chorego;
• obiektywne (przedmiotowe, rzekome), które są słyszane zarówno przez chorego, jak i osobę wykonującą badanie.

W odniesieniu do czasu ich występowania wyróżnia się natomiast szumy uszne ostre (trwające do 3 miesięcy), podostre (trwające od 4 do 12 miesięcy) i przewlekłe (więcej niż 12 miesięcy).

Przyczyny powstawania szumów usznych mogą być różnorodne. Należą do nich czynniki środowiskowe, jak również procesy chorobowe. W przypadku tych ostatnich terapia szumów usznych polega na leczeniu samej choroby, która warunkuje ich występowanie.

Czynniki środowiskowe wywołujące szumy uszne to m.in.:

• hałas – słuchanie głośnej muzyki (zwłaszcza przy użyciu słuchawek) czy też praca, której towarzyszą głośne dźwięki, prowadzą do uszkodzenia nerwów słuchowych;
• stres – długotrwała ekspozycja na stres (np. w ciągu całego dnia pracy) skutkuje objawem akustycznym, ujawniającym się zwykle pod wieczór. Popularnemu „dzwonieniu w uszach” towarzyszą wówczas najczęściej inne objawy, takie jak kłopoty z zaśnięciem.

Nawet jeżeli trzaski w uchu nie świadczą o bezpośrednim zagrożeniu dla zdrowia lub życia, są jednak objawem uciążliwym, który w dłuższej perspektywie może prowadzić do negatywnych skutków zdrowotnych, takich jak:

• obniżenie samopoczucia psychicznego,
• zaburzenie zdolności koncentracji,
• pogorszenie rozumienia mowy,
• zaburzenia snu,
• zmęczenie i rozdrażnienie.

Zalecana jest konsultacja specjalistyczna.

Jak więc zapobiegać występowaniu trzasków w uszach, a zwłaszcza ich przewlekłej formy, czyli szumów usznych, wywołanych czynnikami środowiskowymi? Przede wszystkim należy zadbać o optymalną higienę ciała i umysłu. Poniżej przedstawiamy kilka uniwersalnych porad.

1. W życiu codziennym unikaj hałasu. Staraj się ograniczać sytuacje, w których wokół ciebie jest bardzo głośno, np. nie chodź zbyt często na koncerty.
2. Kładąc się do łóżka, staraj się wyrzucić ze swoich myśli wszystkie stresujące sytuacje, które spotkały cię danego dnia.
3. Każdego dnia znajdź czas na relaks i wypoczynek fizyczny oraz psychiczny.
4. Nie zasypiaj w całkowitej ciszy, przede wszystkim zrezygnuj ze stoperów. To ważne, aby do twoich uszu docierały dźwięki tła.
5. Jeżeli przyjmujesz na stałe jakieś leki i zauważysz, że po ich zażyciu słyszysz szumy uszne, skontaktuj się z lekarzem w celu dopasowania lepszej terapii.
6. Wykonuj regularne badania krwi i pomiary jej ciśnienia. W przypadku wystąpienia odchyleń od normy staraj się modyfikować swoją dietę i aktywność, tak aby poprawić swój ogólny stan zdrowia.
7. Środki przeciwbólowe i przeciwzapalne, a także inne substancje silnie wpływające na stan fizjologiczny organizmu przyjmuj z umiarem wyłącznie w sytuacjach, które tego bezwzględnie wymagają.

18.03.2022

Strona główna » Archives for admin » Strona 8

Czyrak ucha jest niezagrażającą życiu zmianą, często zlokalizowaną w przewodzie słuchowym. To ropne zapalenie okołomieszkowe związane z powstawaniem czopa martwiczego, które może wywoływać ból i świąd. Dowiedz się, jakie są przyczyny czyraka ucha, poznaj objawy świadczące o tej przypadłości i sprawdź, jak przebiega leczenie.

Spis treści:

1. Czym jest czyrak ucha?
2. Czyrak ucha – przyczyny
3. Czyrak ucha – objawy
4. Czyrak ucha – leczenie
5. Czyrak ucha – domowe sposoby
6. Jak pacjent może zapobiegać czyrakowi ucha?

Czym jest czyrak ucha?

Czyrak w uchu to przypadłość, która powstaje najczęściej na początku kanału słuchowego. Może pojawić się w wyniku bakteryjnego zakażenia gruczołów łojowych i mieszków włosowych, które licznie występują w tym obszarze. Zazwyczaj problem ten pojawia się w wyniku uszkodzenia skóry, np. poprzez intensywne drapanie czy pocieranie lub zbyt energiczne czyszczenie.

Charakterystycznym objawem czyraka jest ból ucha promieniujący w kierunku np. zębów lub oka. Czasem objawem może być też swędzenie w obrębie ucha, podwyższona temperatura ciała lub powiększenie węzłów chłonnych w okolicy szyi. Czyrak ucha często utrzymuje się od 1 do 3 tygodni i znika samoistnie. Czasem należy jednak zgłosić się do lekarza, który zaleci odpowiednią kurację antybiotykami.

Jak wygląda czyrak ucha? W centrum zmiany widoczny jest ropny czop, jego powierzchnia jest napięta. W miarę rozwoju stanu zapalnego pojawia się obszar martwicy, czyrak samoistnie pęka i wypływa z niego ropna wydzielina. Jednak ze względu na silny ból, wielu pacjentów nie jest w stanie dotrwać do tego momentu i zgłasza się niezwłocznie do lekarza.

Czyrak ucha – przyczyny

Czyrak ucha jest wywołany przez gronkowca złocistego (Staphylococcus aureus). Ucho stanowi doskonałe środowisko do namnażania się bakterii (m.in. przez nadmiar wilgoci i wąski przewód słuchowy zewnętrzny). Bezpośrednia przyczyna wystąpienia czyraka ucha zwykle ma związek z uszkodzeniem skóry w tym rejonie. Do zakażenia bakteryjnego dochodzi np. w związku z drapaniem lub nieostrożnym, intensywnym czyszczeniem ucha. Powstaniu czyraka sprzyja nadprodukcja woskowiny.

Ten problem zdrowotny może spotkać praktycznie każdego. Szczególnie narażoną grupą są pływacy i osoby uprawiające inne sporty wodne. Czyrak ucha często występuje u osób:

• z cukrzycą,
• niedożywionych,
• z awitaminozą,
• będących nosicielami wirusa HIV,
• z wyniszczonym organizmem,
• przewlekle leczonych glikokortykosteroidami,
• z osłabionym układem immunologicznym.

Objawy czyraka w uchu

Typowym objawem czyraka jest silny ból ucha. Dolegliwości bólowe mogą promieniować aż do stawu skroniowo-żuchwowego, a także w okolice oka. Innym symptomem, który nierzadko świadczy o tym problemie zdrowotnym, jest silna tkliwość skóry w rejonie infekcji bakteryjnej. Pacjenci, którzy cierpią z powodu czyraka ucha, mogą mieć dreszcze i wysoką gorączkę. Innymi dokuczliwymi objawami są świąd, opuchlizna i zaczerwienienie. Rozrost czyraka ucha może uniemożliwiać spokojny sen, a nawet spowodować czasową utratę słuchu. Niepokojącym objawem czyraka jest też powiększenie węzłów chłonnych w okolicach szyi. W takiej sytuacji najlepiej skonsultować się z lekarzem.

Metody leczenia czyraka

Rozpoznanie czyraka ucha jest możliwe dzięki przeprowadzeniu badania otolaryngologicznego. Metoda leczenia zależy m.in. od wielkości zmiany. Małe czyraki można smarować maścią ichtiolową, która wykazuje działanie bakteriostatyczne. Często chory otrzymuje antybiotyki, które neutralizują gronkowce (doustnie lub dożylnie). Zwykle są to leki z grupy penicylin i cefalosporyn.

Niektórzy lekarze decydują się na nacinanie czyraka ucha za pomocą cienkiego skalpela lub igły (jedynie w przypadku bardzo dużych zmian). Warto jednak mieć świadomość tego, że nie każdy specjalista aprobuje metodę chirurgiczną. Jeśli chcesz złagodzić ból towarzyszący czyrakowi ucha, możesz zastosować osmotyczne krople do ucha, np. LIX, które są wyrobem medycznym.

Czyrak ucha – domowe sposoby

W przypadku małych i niezbyt bolesnych zmian możesz stosować ciepłe okłady. Jednak ogólnie lekarze nie zalecają podejmowania prób leczenia czyraka ucha domowymi sposobami. Z pewnością nie można samodzielnie wyciskać, nacinać i opróżniać czyraka, gdyż może to skutkować wieloma poważnymi konsekwencjami (poprzez rozprzestrzenianie się zakażenia). Możliwym powikłaniem czyraka ucha jest:

• zapalenie zatok,
• zapalenie wsierdzia,
• posocznica,
• ropień rdzenia kręgowego,
• ropień mózgu.

Jeśli czyrak ucha pęknie samoistnie, pamiętaj, aby dbać o zachowanie szczególnej higieny w problematycznym obszarze. Możesz odkażać ranę spirytusem salicylowym.

Jak pacjent może zapobiegać czyrakowi ucha?

Jak zapobiec wystąpieniu czyraka w okolicach ucha? Należy dbać o higienę okolic przewodu słuchowego zewnętrznego. Zapalenie mieszków włosowych i gruczołów łojowych wywoływane jest bowiem przez bytujące na skórze bakterie. Ważne jest też odpowiednie, delikatne czyszczenie uszu. Czyrak ucha powstaje najczęściej w wyniku uszkodzenia skóry, np. na skutek zadrapania czy zbyt intensywnego pocierania.

Podczas mycia głowy czy stylizacji fryzury trzeba uważać, aby szampon, pianka bądź lakier do włosów nie dostawały się do kanału słuchowego. Staraj się często wymieniać brudne ręczniki, nie wkładaj patyczków higienicznych ani palców do uszu. Stosowanie się do tych kilku zasad zmniejsza ryzyko doświadczenia tej bolesnej i uciążliwej dolegliwości. W razie wątpliwości pilnie skontaktuj się z lekarzem.

Ponadto ryzyko powstania czyraka jest większe u pacjentów z niedoborami odporności, niedożywionych oraz cierpiących na niedobory witamin. Dlatego dbanie o odpowiednią dietę jest kluczowe w unikaniu tej przykrej przypadłości.

Źródła:

1. M. Buksińska, H. Skarżyński, K. Cyra, Czyrak przewodu słuchowego zewnętrznego – opis przypadku, Nowa Audiofonologia 2021, nr 9 (2-3), s. 22-25, https://www.nowaaudiofonologia.pl/pdf-132186-63674?filename=Czyrak%20przewodu.pdf  (dostęp 20.09.2023).
2. A. Polańska, Czyrak, https://www.mp.pl/pacjent/dermatologia/choroby/chorobyskory/168870,czyrak  (dostęp 20.09.2023).
3. M. Zagor, P. Czarnecka, M. Janoska-Jaździk, Zakażenia ucha zewnętrznego, https://www.mp.pl/pacjent/otolaryngologia/choroby/choroby-uszu/106224,zakazenia-ucha-zewnetrznego  (dostęp 20.09.2023).

18.03.2022

Strona główna » Archives for admin » Strona 8

Zapalenie wyrostka sutkowatego (mastoiditis) należy do powikłań wewnątrzskroniowych ostrego lub przewlekłego zapalenia ucha. Leczenie w przypadku dzieci powinno odbywać się w warunkach szpitalnych i należy rozpocząć je jak najszybciej, ponieważ postępujący proces zapalny niesie ryzyko poważnych komplikacji zdrowotnych. Wyjaśniamy, czym jest wyrostek sutkowaty, jakie są objawy stanu zapalnego tej części czaszki i na czym polega leczenie.

Spis treści:

1. Czym jest wyrostek sutkowaty ucha?
2. Zapalenie wyrostka sutkowatego – przyczyny
3. Czynniki zwiększające ryzyko zapalenia wyrostka sutkowatego
4. Objawy zapalenia wyrostka sutkowatego za uchem
5. Powikłania zapalenia wyrostka sutkowatego
6. Zapalenie wyrostka sutkowatego – leczenie stanu zapalnego

Czym jest wyrostek sutkowaty?

Kość skroniowa znajduje się w bocznej części czaszki, w okolicy ucha. Składa się z czterech części – łuskowej, sutkowej, bębenkowej i skalistej. Z kolei wyrostek sutkowaty jest zlokalizowany w części sutkowej kości skroniowej, stanowi jej przedłużenie w dolnej części za uchem. Kość wyrostka sutkowatego zawiera wypełnione powietrzem przestrzenie pneumatyczne.

U noworodków wyrostek sutkowaty nie jest wyraźnie zaznaczony i zaczyna się rozwijać dopiero po pierwszym roku życia. Wyglądem zwykle przypomina stożek, jednak może mieć różną wielkość i kształt, w zależności od indywidualnych cech. Na wyrostku sutkowatym znajdują się przyczepy ważnych mięśni, m.in. mięsień płatowaty głowy.

Zapalenie wyrostka sutkowatego – przyczyny

Wyrostek sutkowaty znajduje się w bliskim sąsiedztwie ucha środkowego i wewnętrznego, dlatego też jest on narażony na powikłania po chorobach uszu. Zapalenie wyrostka sutkowatego należy do najczęstszych powikłań ostrego i przewlekłego zapalenia ucha środkowego. Przyczyny infekcji to drobnoustroje bakteryjne, np. Streptococcus pyogenes lub Staphylococcus aureus, które przedostają się z ucha do wyrostka sutkowatego za pośrednictwem naczyń żylnych.

Cechą kości skroniowej, w tym wyrostka sutkowatego, jest obecność komórek powietrznych. Uważa się, że komórki wypełnione powietrzem pełnią funkcję wspomagającą zachowanie prawidłowego ciśnienia w strukturach ucha. Ciąg komórek w układzie pneumatycznym zwiększa jednak ryzyko szerzenia się infekcji.

W przebiegu ostrego zapalenia ucha środkowego często stan zapalny obejmuje także komórki wyrostka sutkowatego. W niektórych przypadkach, zwłaszcza przy nieodpowiednio leczonym zapaleniu ucha, może dochodzić do powikłań. Gdy na podstawie badań stwierdza się wyrostek sutkowaty bezpowietrzny, świadczy to o zajęciu komórek stanem zapalnym. Zapalenie wyrostka sutkowatego może obejmować nie tylko układ pneumatyczny i kość, lecz także szpik kostny.

Czynniki zwiększające ryzyko zapalenia wyrostka sutkowatego

Ponieważ to dzieci są najbardziej narażone na infekcje uszu, również zapalenie wyrostka sutkowatego zdarza się częściej u pacjentów poniżej 10. roku życia, ale choroba może dotyczyć osób w każdym wieku. Niemniej do rozwoju schorzenia dochodzi stosunkowo rzadko, u mniej niż 1% pacjentów chorujących na zapalenie ucha.
Szerzeniu się stanu zapalnego na wyrostek sutkowaty za uchem sprzyjają czynniki takie, jak:

• obniżona odporność;
• niewłaściwie prowadzone leczenie ostrego zapalenia ucha środkowego, np. nieprawidłowa antybiotykoterapia;
• nieprzestrzeganie zaleceń lekarza w trakcie zapalenia ucha;
• perlak ucha;
• wady anatomiczne.

Objawy zapalenia wyrostka sutkowatego za uchem

Zapalenie wyrostka sutkowatego wywołuje objawy dotyczące okolicy chorego ucha, a także ogólnoustrojowe. Zdarza się, że symptomy pojawiają się w różnym czasie po ustąpieniu dolegliwości związanych z zapaleniem ucha. Jednak w niektórych przypadkach objawy zapalenia wyrostka sutkowatego występują już w trakcie infekcji uszu, pogłębiając dolegliwości.

Zwykle objawy, które wskazują na stan zapalny wyrostka sutkowatego, to m.in.:

• ból ucha;
• ból za małżowiną uszną, niekiedy wokół ucha;
• obrzęk i/lub odchylenie małżowiny usznej;
• obrzęk i zaczerwienienie okolicy wyrostka sutkowatego;
• zaburzenia słuchu, niedosłuch, szumy uszne;
• bóle głowy, zawroty, utrudniona koncentracja;
• wysięk z ucha, także o treści ropnej, o różnym zabarwieniu;
• gorączka lub stan podgorączkowy (stale lub okresowo);
• osłabienie’
• uczucie rozbicia;
• spadek apetytu;
• w przypadku dzieci: płaczliwość, niechęć do układania główki na boku, sięganie rączką do ucha.

Powikłania zapalenia wyrostka sutkowatego

Zapalenie kości skroniowej w części sutkowej nie powinno być lekceważone, ponieważ schorzenie wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań. Wyrostek sutkowaty znajduje się w pobliżu ucha, ale jest także zlokalizowany w sąsiedztwie innych części czaszki.

Nieleczone zapalenie wyrostka sutkowatego może wywołać powikłania takie, jak:

• zniszczenie fragmentów kości skroniowej;
• porażenie nerwu twarzowego;
• zakrzepowe zapalenie zatoki esowatej;
• ropień mózgu;
• ropień móżdżku;
• ropień zamałżowinowy;
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• trwałe uszkodzenie słuchu;
• przewlekłe zawroty głowy;
• w skrajnych przypadkach także sepsa.

Zapalenie wyrostka sutkowatego – leczenie stanu zapalnego

Zapalenie wyrostka sutkowatego wymaga jak najszybszego leczenia. Podstawą postępowania jest antybiotykoterapia dobrana w zależności od rodzaju bakterii, jakie zainfekowały wyrostek sutkowaty.

Dostęp leków do kości wyrostka sutkowatego jest ograniczony, dlatego pierwszym krokiem zwykle jest podanie antybiotyków dożylnie. Z tego powodu leczenie zapalenia wyrostka sutkowatego często odbywa się w warunkach szpitalnych. Czas przyjmowania leków zależy od stopnia zaawansowania choroby, zwykle to 14 dni i dłużej.

W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie drenażu wyrostka sutkowatego, a przy jednoczesnym ostrym zapaleniu ucha środkowego także drenażu błony bębenkowej. Niestety zapalenie wyrostka sutkowatego może prowadzić do destrukcji kości i wytworzenia ropnia podokostnowego. Powikłania są bezwzględnym wskazaniem do leczenia chirurgicznego. Operacja może być przeprowadzana także w celu zmniejszenia ryzyka powikłań.

W trakcie operacji (antromastoidektomii) lekarz za pomocą niewielkiego nacięcia za uchem otwiera wyrostek sutkowaty i usuwa tkanki zmienione zapalnie po wcześniejszym wycięciu fragmentu kości.

Źródła:

1. Kuczkowski J., Narożny W., Stankiewicz Cz., Kowalska B., Brzoznowski W., Dubaniewicz-Wybieralska M.: Powikłania ostrego zapalenia wyrostka sutkowatego u dzieci. Otolaryngologia Polska 2007, s. 445–451.
2. Kuźmińska M., Sokołowski J., Niemczyk K.: Trudności diagnostyczne towarzyszące utajonemu zapaleniu wyrostka sutkowego – opis przypadku. Polski Przegląd Otolaryngologiczny 2 (2013), s. 43–46.
3. Ryczer T., Zawadzka-Głos L., Wolniewicz M., Kośla A., Pinkas W.: Zakażenie Streptococcus pneumoniae jako przyczyna ostrego zapalenia wyrostka sutkowatego u dzieci. Borgis – Nowa Pediatria 3/2016, s. 75–78.

22.02.2022

Strona główna » Archives for admin » Strona 8

Nadwrażliwość na dźwięki to problem, który może nie tylko utrudniać, lecz także nawet uniemożliwiać codzienne funkcjonowanie. Niektóre odgłosy mogą wręcz wywoływać ból u osoby dotkniętej tym zaburzeniem. Najczęściej nadwrażliwość słuchową nazywamy hiperakuzją – należy odróżniać ją od innego zaburzenia, zwanego mizofonią. Czym różnią się obie te przypadłości i jak przebiega ich leczenie?

Spis treści:

1. Nadwrażliwość na dźwięki – objawy
2. Nadwrażliwość na dźwięki – z jakimi problemami i chorobami się wiąże?
3. Nadwrażliwość na dźwięki a nerwica
4. Nadwrażliwość na dźwięki – przyczyny
5. Nadwrażliwość na dźwięki – diagnostyka
6. Nadwrażliwość na dźwięki u dzieci
7. Nadwrażliwość na dźwięki – leczenie

Nadwrażliwość na dźwięki – leczenie na dźwięki – objawy

Hiperakuzja różni się od mizofonii przede wszystkim objawami. Pierwsza z tych przypadłości polega na nadwrażliwości dotkniętej nią osoby na dźwięki dnia codziennego, w tym również te o niskiej i średniej częstotliwości. Osoba cierpiąca na mizofonię będzie z kolei wyjątkowo wyczulona na ściśle określone, najczęściej powtarzane dźwięki, na przykład pociąganie nosem, mlaskanie i przeżuwanie, pisanie na klawiaturze czy kapanie z kranu. Warto też zaznaczyć, że nadwrażliwość na dźwięki nie wiąże się z lepszym słuchem u osoby nią dotkniętej, a jedynie z zaburzeniami przetwarzania słuchowego. Do najczęstszych objawów nadmiernej wrażliwości słuchowej należą: rozkojarzenie, drażliwość, problemy z zapamiętywaniem informacji, niepokój czy niechęć do przebywania w miejscach publicznych. Niekiedy mogą pojawić się także szumy uszne czy nawet ból ucha.

Nadwrażliwość na dźwięki – z jakimi problemami i chorobami się wiąże?

Zbyt wysoka wrażliwość na dźwięki łączy się również z występowaniem innych problemów ze zdrowiem zarówno fizycznym, jak i psychicznym. U pacjentów bardzo często rozpoznaje się również: PTSD (zespół stresu pourazowego), autyzm bądź zespół Aspergera, silne migreny, szumy uszne, zapalenie opon mózgowych, astmę, wirusowe infekcje ucha wewnętrznego, depresję lub boreliozę. Na nadwrażliwość tę często cierpią także dotknięci zespołem Williamsa bądź osoby po urazie kręgosłupa lub głowy. W niektórych przypadkach nadwrażliwość na dźwięki może też wynikać z wpływu toksyny lub reakcji alergicznej organizmu na leki.

Nadwrażliwość na dźwięki a nerwica

Nadwrażliwość na dźwięki to przyczyna nieustającego stresu. W jej wyniku pacjenci mogą mieć poważne problemy z normalnym funkcjonowaniem – niekiedy jest ono wręcz niemożliwe. U takich osób bardzo często diagnozuje się zaburzenia lękowe (nerwicę). Mogą one dotknąć zarówno dzieci, jak i dorosłych. Aby poprawić komfort życia, konieczne jest wdrożenie odpowiedniej terapii, w tym również psychologicznej.

Nadwrażliwość na dźwięki – przyczyny

Nadwrażliwość na dźwięki wynika z nieprawidłowego przebiegu procesów w drogach słuchowych. Najczęściej wyróżnia się dwa typy: nadwrażliwość obwodową i nadwrażliwość centralną. Pierwszy typ oznacza problemy dotyczące pracy mięśnia strzemiączkowego. Jego zadaniem jest ochrona części ucha środkowego, nazywanej ślimakiem, przed głośnymi dźwiękami. Przy nieprawidłowościach w pracy tego mięśnia do ucha dociera więcej energii akustycznej, co powoduje dyskomfort, a niekiedy nawet ból. Nadwrażliwość centralna wiąże się z kolei z zaburzeniami serotoniny (neuroprzekaźnika) w ośrodkowym układzie nerwowym. Wpływa to nie tylko na nadwrażliwość na dźwięki, lecz także na występowanie innych zaburzeń związanych z niewłaściwym funkcjonowaniem układu limbicznego w mózgu, w tym obniżonego samopoczucia. Niekiedy wyróżnia się także trzeci typ, obwodowo-centralny, który jest powiązany z uszkodzeniem ślimaka. Towarzyszy temu tak zwany objaw wyrównywania głośności, czyli zbyt szybkiej aktywacji neuronów, niewspółmiernej do rzeczywistego natężenia dźwięku, co prowadzi do nadmiernej reakcji na dźwięki.

Nadwrażliwość na dźwięki – diagnostyka

Jeśli zauważysz u siebie objawy typowe dla nadwrażliwości na dźwięki, udaj się do specjalisty – laryngologa, audiologa lub otolaryngologa. Jeżeli do zaburzeń doszło w wyniku urazu mechanicznego, postawienie diagnozy zwykle jest dość proste. Nieco więcej problemów pojawia się przy zaburzeniach funkcjonowania układu nerwowego. Niezwykle istotne jest również wykluczenie schorzeń dających takie objawy. W tym celu często konieczna jest wizyta u neurologa, a niekiedy nawet psychiatry. Czasem nadwrażliwość słuchowa bywa mylona z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi lub lękowymi, a nawet chorobą afektywną dwubiegunową. W przypadku dzieci należy odróżniać ją również od ADHD.

Nadwrażliwość na dźwięki u dzieci

Nadwrażliwość dźwiękowa u dzieci zazwyczaj jest trudniejsza w diagnostyce. Bardzo ważna jest tu wnikliwa obserwacja ze strony opiekuna. O zbyt wysokiej wrażliwości na dźwięki u kilkulatka mogą świadczyć między innymi:

• niechęć do brania udziału w zabawach grupowych lub wydarzeniach, takich jak przedstawienia;
• zatykanie uszu przy kontakcie z intensywnym dźwiękiem, jak syreny czy głośne sprzęty domowe, zwykle połączone z wyraźnym zaniepokojeniem czy nawet płaczem;
• szybkie wychwytywanie cichych dźwięków;
• niepokój, a nawet agresja w miejscach publicznych, w których dziecko jest wystawione na wiele rozmaitych bodźców;
• negatywne reakcje nawet na ciche dźwięki.

W wyniku nadwrażliwości na dźwięki dziecko staje się nerwowe, ma kłopoty z koncentracją i problemy z nauką. Mogą pojawić się również zaburzenia snu. Co więcej, dzieci dotknięte tym problemem same często mogą zachowywać się głośno, na przykład krzyczeć. Wynika to z próby zagłuszenia wywołujących dyskomfort hałasów z otoczenia.

Nadwrażliwość na dźwięki – leczenie

Leczenie nadwrażliwości słuchowej zależy przede wszystkim od przyczyny wystąpienia problemu. Nieco inaczej może też wyglądać terapia dziecka i dorosłego. W przypadku młodszych pacjentów leczenie zwykle daje szybsze efekty, a w przypadku starszych będzie wymagać nieco cierpliwości. Farmakoterapia stosowana jest wyłącznie w przypadku osób, u których zostały rozpoznane zaburzenia neurologiczne. Najczęściej jednak kuracja pacjentów z nadwrażliwością słuchową polega na leczeniu behawioralnym i zachowawczym. Istotna jest tu głównie psychoterapia, choć stosuje się również inne metody:

• terapia dźwiękiem podczas snu – polega na stymulacji delikatnymi dźwiękami, często tak zwanym białym szumem; nie stosuje się słuchawek, lecz raczej stara się mieszać dźwięki terapeutyczne z odgłosami otoczenia;
• terapia regulacji słuchowej – w jej przebiegu istotne jest słuchanie muzyki przez określoną ilość czasu w ciągu dnia; muzyka powinna mieć różne natężenie;
• TRT (ang. tinnitus retraining therapy) – prowadzona pod okiem specjalisty, polega na wystawianiu pacjenta na działanie dźwięków szerokopasmowych o różnych stopniach intensywności, która jest powoli, systematycznie zwiększana;
• metoda maskowania – polega na odwracaniu uwagi pacjenta od nieprzyjemnych dla niego dźwięków poprzez maskowanie ich innymi odgłosami.

Bardzo istotne jest też, aby pacjent nie stosował zatyczek do uszu. To nie tylko nie rozwiąże problemu, lecz może go także zwiększyć. Niekorzystne jest również częste stosowanie słuchawek, szczególnie w miejscach publicznych, ponieważ może prowadzić do zwiększenia izolacji osoby cierpiącej na nadwrażliwość słuchową.