artykuły

Alergiczne zapalenie ucha – jak je rozpoznać? Przyczyny, leczenie

Alergia zwykle bywa kojarzona z wysypką, łzawieniem oczu, katarem i kaszlem. W rzeczywistości alergeny mogą wpływać również na narząd słuchu. Alergiczne zapalenie ucha to częsta przypadłość. Gdy pojawia się swędzenie uszu na zewnątrz i/lub w środku, czy też uczucie zatkanego ucha, być może przyczyną jest właśnie alergia. Objawy tego typu występują jednak również przy chorobach infekcyjnych uszu. Jak odróżnić symptomy? Kiedy mamy do czynienia z alergicznym zapaleniem uszu? Dowiesz się tego po przeczytaniu naszego tekstu!

 

  1. Co to jest alergiczne zapalenie ucha?
  2. Przyczyny alergicznego zapalenia ucha
  3. Naderwane ucho u dziecka – przyczyny to alergia
  4. Alergiczne zapalenie ucha, czy infekcja? Jak rozpoznać te schorzenia?

 

Co to jest alergiczne zapalenie ucha?

Zachorowanie na alergiczne zapalenie ucha dotyczy szczególnie najmłodszych pacjentów – występuje u dzieci, niemowląt i noworodków, ale obserwowane jest także u osób dorosłych. W rzeczywistości nie jest to choroba, a jeden z objawów alergii.

W przebiegu alergii układ immunologiczny reaguje nieprawidłowo na kontakt z alergenem. W konsekwencji wzmaga on produkcję przeciwciał, które odpowiadają za procesy zwalczające potencjalnie groźny czynnik – zwykle wziewny lub pokarmowy.

Wzmożona produkcja przeciwciała wywołuje objawy, takie jak katar, kaszel, wysypka i obrzęk. Jeśli wspomniany obrzęk dotyczy przewodu słuchowego, w którym dojdzie do namnażania się patogenów chorobotwórczych, wówczas przypadłość taka określana jest jako alergiczne zapalenie ucha.

Co ważne, struktura ucha najczęściej zajmowana przez zmiany alergiczne to tzw. trąbka słuchowa (Eustachiusza), czy też przewód Eustachiusza. Ten fragment ucha stanowi bezpośrednie połączenie ucha środkowego z gardłem, dlatego alergeny różnego rodzaju mogą swobodnie przemieszczać się pomiędzy gardłem, nosem i uchem. Wpływają one również niekorzystnie na wymienione elementy i wywołują obrzęk, odczuwany jako zatkane ucho, czego przyczyną może być właśnie alergia. Z kolei bezpośrednią przyczyną objawu, jakim są zatkane uszy, jest obrzęk w następstwie nadprodukcji przeciwciał i histaminy. Procesy takie wywołuje natomiast alergia.

Przyczyny alergicznego zapalenia ucha

Za alergiczne zapalenie ucha odpowiadają alergeny. Są to różne czynniki, które dla zdrowego człowieka nie stanowią zagrożenia, jednak w przypadku alergików są odbierane przez układ immunologiczny jako inicjator reakcji obronnej.

Alergiczne zapalenie ucha najczęściej jest objawem reakcji po kontakcie z czynnikiem wziewnym, którym mogą być np. pyłki roślin, czy roztocze kurzu domowego. Inne możliwe przyczyny to również alergia lub nietolerancja pokarmowa, będąca główną przyczyną „naderwanego ucha”.

Naderwane ucho u dziecka – przyczyny to alergia

Objaw określany jako „naderwane ucho” u dziecka lub osoby dorosłej, to nic innego, jak niewłaściwa reakcja organizmu, której przyczyny to zwykle alergia pokarmowa, rzadziej wziewna – w odróżnieniu od zwykłej alergii. Nazwa ta, chociaż bywa kojarzona z mechanicznym uszkodzeniem małżowiny usznej, stosowana jest w przypadku alergicznego zapalenia ucha.

Określenie naderwanego ucha stosowane jest w przypadku występowania symptomów, takich jak:

  • zaczerwienienie płatka ucha;
  • wrażliwa, skłonna do pęknięć i podrażnień skóra uszu;
  • nadmierna suchość i łuszczenie skóry za uchem;
  • szorstkość skóry;
  • niekiedy występowanie sączących się zmian skórnych w obrębie ucha.

Alergiczne zapalenie ucha, czy infekcja? Jak rozpoznać te schorzenia?

Objawy występujące u osób chorujących na alergiczne zapalenie ucha oraz u pacjentów ze zdiagnozowaną infekcją zapalną uszu zwykle są bardzo zbliżone. W obu przypadkach może występować swędzenie w uszach, zaczerwienienie i obrzęk przewodu słuchowego, czy podrażnienie skóry. Niemniej jednak alergia najczęściej wywołuje również inne objawy, takie jak:

  • katar, częste kichanie;
  • zaczerwienienie oczu;
  • kaszel, duszności;
  • zapalenie oskrzeli;
  • biegunki i/lub wymioty;
  • wysypka skórna.

Natomiast infekcje o podłożu wirusowym i bakteryjnym zwykle wywołują także silny ból ucha, niekiedy pojawia się również wyciek. Zaburzenia słuchu mogą towarzyszyć obu schorzeniom, ponieważ często wynikają z obrzęku przewodu słuchowego. Należy jednak zaznaczyć, że alergiczne zapalenie ucha jest jednym z czynników predysponujących do rozwoju wysiękowego zapalenia ucha.

Odczuwając niepokojące objawy warto więc skonsultować się z lekarzem, ponieważ zatykanie uszu może mieć różne przyczyny (także niewymienione w tym artykule), takie jak nerwica, alergiczne zapalenie ucha, infekcje o różnym podłożu, czy też ,,naderwane ucho” przy alergii pokarmowej oraz obecność ciała obcego w przewodzie słuchowym.

Lek. Michał Dąbrowski

Źródła:
1. Jankowska A., Pośpiech L., Jankowski A.: Rola alergii w wysiękowym zapaleniu ucha środkowego u dzieci. Adv Clin Exp Med 2004, 13, 3, 491–496.

Zapalenie ucha zewnętrznego – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie ucha zewnętrznego (,,ucho pływaka”) wynika z infekcji, głównie bakteryjnej i grzybiczej. Wbrew pozorom choroba diagnozowana jest najczęściej nie u pływaków, a u dzieci. Jeśli na zapalenie uszu tego typu cierpi osoba dorosła, przyczyny zwykle wiążą się długotrwałym narażeniem na wilgoć w uchu, stąd też potoczna nazwa schorzenia. Objawy zapalenia ucha zewnętrznego, chociaż dotyczą przewodu słuchowego i małżowiny usznej, mogą być odczuwane w środku ucha, a także w innych częściach ciała oraz ogólnoustrojowo. Sprawdź, jak rozpoznać zapalenie ucha zewnętrznego i na czym polega prawidłowe leczenie!

 

  1. Jakich części dotyczy zapalenie ucha zewnętrznego? Budowa ucha
  2. Zapalenie ucha zewnętrznego – przyczyny infekcji
  3. Kto jest najbardziej narażony na zakażenie ucha?
  4. Objawy zapalenia ucha zewnętrznego
  5. Zapalenie ucha zewnętrznego – na czym polega leczenie?

 

Jakich części dotyczy zapalenie ucha zewnętrznego? Budowa ucha

Najprostszy podział części ucha uwzględnia ucho zewnętrzne, środkowe i wewnętrzne. Każda z wymienionych struktur narażona jest na rozwój stanu zapalnego. Jeśli jednak analizie zostanie poddana budowa ucha zewnętrznego, wymienia się stosunkowo niewiele części w porównaniu do pozostałych i wyjątkowo skomplikowanych elementów narządu słuchu.

Ucho zewnętrzne składa się z części, jedną z nich jest małżowina uszna. Jej wielkość i kształt są różne u każdej osoby – wygląd uszu to kwestia dziedziczenia genetycznego. Małżowinę uszną tworzy elastyczna chrząstka pokryta skórą, która jest narażona na niemal stały kontakt i wnikanie drobnoustrojów. Jednak pomimo ,,pierwszego kontaktu” z bakteriami, grzybami i wirusami, to nie na skórze małżowiny, a na nabłonku przewodu słuchowego częściej diagnozuje się zapalenie ucha zewnętrznego.

Budowa ucha zewnętrznego, jak było wspomniane, jest cechą indywidualną. W prawidłowo zbudowanej małżowinie wyróżnia się jednak elementy wspólne, takie jak:

  • obrąbek,
  • czółenko
  • grobelka,
  • muszla małżowiny,
  • dół trójkątny,
  • skrawek,
  • przeciwskrawek.

Natomiast przewód (kanał) słuchowy mierzy ok. 2-3 cm długości i nieco ponad pół cm średnicy. Nie jest on prosty, a nieco wygięty w kształcie litery ,,S” i podobnie jak małżowinę pokrywa go nabłonek. Znajdują się w nim liczne gruczoły odpowiedzialne m.in. za produkcję i wydzielanie woskowiny usznej. Ucho zewnętrzne kończy się w części, gdzie występuje elastyczna, cienka błona bębenkowa. To do niej kierowane są fale dźwiękowe, które wychwytuje i kieruje ucho zewnętrzne.

Zapalenie ucha zewnętrznego – przyczyny infekcji

Do każdej części ucha mogą wniknąć drobnoustroje chorobotwórcze, jednak droga ich przedostawania się do narządu słuchu jest odmienne w zależności od tego, o jakim rodzaju zapalenia uszu mowa. W przypadku ucha środkowego zarazki zwykle przedostają się z nosa, zatok i gardła. Natomiast zapalenie ucha zewnętrznego najczęściej wywołują patogeny przedostające się ze środowiska zewnętrznego. Jako przyczyny infekcji wymienia się głównie bakterie z rodzaju Pseudomonas aeruginosaStaphylococcus aureus, nieco rzadziej grzyby (Candida sp.Aspergillus sp.) i wirusy.

Drobnoustroje rozwijają się w warunkach sprzyjających ich namnażaniu, czyli przy wysokiej temperaturze i wilgotności. Z tego też powodu zapalenie ucha zewnętrznego zyskało miano ,,ucha pływaka”. Osoby regularnie korzystające z basenu, zawodowi nurkowie, czy bywalcy sauny kilkukrotnie częściej borykają się z opisywanym schorzeniem.

Nadmiernej wilgotności przewodu słuchowego sprzyja także gromadzenie się woskowiny usznej, która zalegając w uchu stwarza optymalne warunki do rozwoju zarazków. Niewłaściwe mycie głowy, np. kierowanie strumienia wody do uszu oraz ich niedostateczne osuszanie także zwiększa ryzyko infekcji. Należy jednak wspomnieć, że większość patogenów naturalnie bytuje w przewodzie słuchowym. Ich namnażanie obserwuje się w momencie, gdy układ odpornościowy nie funkcjonuje prawidłowo. Ma to miejsce szczególnie u najmłodszych, dlatego zapalenie ucha zewnętrznego najczęściej obserwuje się u dziecka poniżej 14. roku życia, które ma niedojrzały układ immunologiczny. Zapalenie ucha nie jest więc zaraźliwe, jednak można się zarazić konkretnym rodzajem bakterii lub grzyba. To, czy kontakt z patogenem przerodzi się w chorobę, zależy tylko od swoistej oporności i obecności czynników ryzyka.

Zakażenie ucha rozwija się najczęściej u osób, które mają podrażniony przewód słuchowy. Zaburzenia pierwszej bariery ochronnej, jaką jest naskórek, umożliwiają bakteriom penetrację skóry. Urazy mechaniczne, zadrapania przy nagminnym czyszczeniu uszu, czy łuszczenie się naskórka przy chorobach skóry zwiększają więc ryzyko zapalenia ucha zewnętrznego.

Objawy zapalenia ucha zewnętrznego

Zapalenie ucha zewnętrznego u dziecka i dorosłych wywołuje takie same objawy, niemniej jednak najmłodsi często nie są w stanie ich wyrazić, dlatego podstawą diagnozy jest nie wywiad, a obserwacja.

W pierwszej kolejności zwykle występuje zaczerwienienie i ból małżowiny usznej. Uporczywe swędzenie ucha często wymusza mimowolne drapanie. W miarę rozwoju infekcji skórę ucha mogą pokrywać krwiste pęcherze, wysypka i łuszczące się plamy. Ból ucha towarzyszący zapaleniu ucha zewnętrznego może być odczuwany także w środku. Niekiedy promieniuje również do okolicznych tkanek, pojawia się ból za uchem oraz bóle głowy.

Zapalenie ucha zewnętrznego często wywołuje objawy ogólnoustrojowe, takie jak gorączka lub stan podgorączkowy, złe samopoczucie, osłabienie. W przebiegu infekcji przewód słuchowy zwykle jest obrzęknięty i zaczerwieniony, co może zaburzać prawidłowe słyszenie.

Zapalenie ucha zewnętrznego – na czym polega leczenie?

Za zapalenie ucha zewnętrznego rzadko odpowiadają wirusy, dlatego leczenie zwykle wymaga przyjmowania leków dostępnych na receptę, które eliminują przyczyny choroby. Patogeny grzybicze zwalcza się lekami o właściwościach grzybobójczych lub grzybostatycznych, natomiast bakterie poprzez przyjmowanie antybiotyków doustnie lub miejscowo.

Leczenie zapalenia ucha zewnętrznego może być długotrwałe i najczęściej konieczne jest jednoczesne stosowanie środków przeciwbólowych, ponieważ antybiotyki nie wywierają takiego działania.

Jak leczyć zapalenie ucha zewnętrznego i towarzyszący mu ból? Poza środkami doustnymi jednym ze sposobów są krople douszne, np. LIX o działaniu miejscowym. Preparaty miejscowe ze względu na właściwości osmotyczne doskonale radzią sobie w przypadku schorzeń, w przebiegu których konieczne jest usunięcie nadmiaru wilgoci z tkanek, co jest równoznaczne z redukcją obrzęku i bólu. ,,Ucho pływaka” należy do jednych z głównych wskazań do stosowania wymienionego wyrobu medycznego.

Lek. Michał Dąbrowski

Źródła:
1. Hossmann-Poznańska E., Dzierżanowska D.: http://www.otolaryngologia.org.pl/orl2/pdf/zalecenia/zalecenia_zapalenie_ucha_zewnetrznego_tekst.pdf (data odczytu: 01.12.2020).
2. Jurkiewicz D., Zielnik-Jurkiewicz B.: Lidokaina w zapaleniach uszu – działanie, bezpieczeństwo, zastosowanie. Terapia, nr specjalny, sierpień 2019.
3. Lepka P., Katkowska A., Barnaś Sz.: Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego – opis przypadku. Otorynolaryngologia 2018, 17(3): 118-123.

Kataralne zapalenie ucha – przyczyny, objawy, leczenie

Nieżyt ucha, który najczęściej jest powikłaniem po infekcji górnych dróg oddechowych, określa się jako kataralne zapalenie ucha, czy też potocznie „ucho kataralne”. Z medycznego punktu widzenia jest to zapalenie trąbki słuchowej, która stanowi łącznik między gardłem, a uchem środkowym. Przyczyny tej choroby to wirusy, rzadziej bakterie. Schorzeniu zwykle towarzyszy ból ucha i objawy przeziębienia, takie jak katar, kaszel, podwyższona temperatura ciała i ogólnie złe samopoczucie. Dowiedz się więcej o przyczynach, objawach i sposobach leczenia kataralnego zapalenia ucha!

 

  1. Co to jest kataralne zapalenie ucha?
  2. Kataralne zapalenie ucha – przyczyny
  3. Jakie objawy wskazują na kataralne zapalenie ucha?
  4. Kataralne zapalenie ucha – leczenie

 

Co to jest kataralne zapalenie ucha?

Jako powikłanie po infekcji górnych dróg oddechowych często wymienia się „kataralne zapalenie ucha”. Schorzenie wywołuje obrzęk ucha, a dokładniej trąbki słuchowej sąsiadującej z gardłem. Z kolei „zatykające się ucho” jest powodem dokuczliwych objawów, takich jak ból, niedosłuch i szumy uszne.

Na kataralne zapalenie ucha cierpią najczęściej dzieci. Dlaczego? Ponieważ patogeny chorobotwórcze przedostają się do ucha środkowego z innych części, takich jak nos, zatoki i gardło. W przypadku najmłodszych pacjentów droga między nosem i gardłem, a strukturami ucha środkowego jest skrócona ze względu na niedojrzałą budowę anatomiczną. Podatność na nieżytowe zapalenie ucha wzrasta również u osób z osłabionym układem immunologicznym, który nie zwalcza należycie patogenów chorobotwórczych.

Kataralne zapalenie ucha – przyczyny

Infekcja kataralna, to choroba wywoływana przez namnażanie się w uchu środkowym chorobotwórczych patogenów. Te przedostają się najczęściej z nosa i gardła, dlatego też jednoczesny katar i ból ucha u dziecka, czy osoby dorosłej to częsta przypadłość. Przyczyny infekcji to w większości przypadków drobnoustroje wirusowe, np. rhinowirusy, wirusy paragrypy, koronawirusy. Wyróżnia się przeszło 200 patogenów wirusowych, które mogą wywoływać kataralne zapalenie ucha.

Zakażenie bakteryjne rzadko jest pierwotną przyczyną kataralnego zapalenia ucha. Do nadkażenia bakteriami może jednak dochodzić w przebiegu choroby wirusowej, która upośledza układ odpornościowy i wywołuje podrażnienia, co zwiększa ryzyko rozwoju infekcji.

Często mówi się, że ucho jest zatkane przy przeziębieniu. W części przypadków objaw taki nie jest związany z infekcją kataralną, a wynika jedynie ze zmiany ciśnienia w uchu pod wpływem zwiększonej produkcji kataru. Jeśli jednak dojdzie namnożenia drobnoustrojów w uchu środkowym, mowa już o kataralnym zapaleniu ucha.

Jakie objawy wskazują na kataralne zapalenie ucha?

Układ immunologiczny przy kontakcie z zagrożeniem uruchamia mechanizm obronny, zwiększa się wydzielanie przeciwciał przez błony śluzowe i najczęściej wzrasta temperatura ciała. W konsekwencji pojawia się nieżyt ucha poprzedzony stopniowym rozwojem obrzęku. Z tego powodu osoba przeziębiona lub po niedawno przebytej infekcji może odczuwać ból ucha.

Kataralne zapalenie ucha powoduje objawy dotyczące narządu słuchu, jak również ogólnoustrojowe, uznawane za typowe symptomy przeziębienia. Są to m.in.:

  • ból ucha;
  • swędzenie uszu;
  • szumy uszne, zaburzenia słuchu;
  • gorączka;
  • osłabienie;
  • katar;
  • kaszel.

Kataralne zapalenie ucha – leczenie

Podstawą leczenia jest opanowanie źródła choroby, którym w przypadku kataralnego zapalenia ucha jest pierwotne przeziębienie. Ucho kataralne w większości przypadków wynika z zakażenia wirusowego, dlatego też leczenie ogranicza się do redukowania objawów.

Zaleca się odpoczynek, a w razie potrzeby przyjmowanie doustnych preparatów o działaniu obniżającym gorączkę. Obrzęk błon śluzowych nosa i gardła redukuje się poprzez stosowanie leków o działaniu miejscowym, które obkurczają śluzówkę i łagodzą podrażnienia.

Ból ucha przy katarze zwykle ustępuje po opanowaniu nadprodukcji wydzieliny, która podrażnia błony śluzowe i zwiększa obrzęk. Niemniej jednak w większości przypadków zaczerwienienie i obrzęk trąbki słuchowej są na tyle dokuczliwe, że konieczne okazuje się stosowanie także preparatów miejscowo do ucha, takich jak np. krople LIX. Preparat ten wykazuje działanie osmotyczne, czyli wspomaga usuwanie wilgoci z tkanek i zmniejsza obrzęk będący przyczyną bólu ucha. Dodatek chlorowodorku lidokainy o właściwościach znieczulających umożliwia szybką redukcję bólu1.

Kataralne zapalenie ucha zwykle ustępuje po ok. 7-10 dniach. Jeśli tak się nie stanie, należy udać się do lekarza. W niektórych przypadkach źle leczona infekcja może przerodzić się w ostre, przewlekłe lub wysiękowe zapalenie ucha środkowego. Z wizytą u specjalisty nie należy czekać również w przypadku, gdy pojawiają się niepokojące objawy, takie jak wyciek z ucha, zawroty głowy, silny ból.

Lek. Michał Dąbrowski

Źródła:
Jurkiewicz D., Zielnik-Jurkiewicz B.: Lidokaina w zapaleniach uszu – działanie, bezpieczeństwo, zastosowanie. Terapia, nr specjalny, sierpień 2019.
Kuczkowski J.: Aktualne problemy w rozpoznawaniu i leczeniu ostrego i wysiękowego zapalenia ucha środkowego. https://journals.viamedica.pl/forum_medycyny_rodzinnej/article/view/17972/14173 (data odczytu: 07.12.2020).

 

1Jurkiewicz D., Zielnik-Jurkiewicz B.: Lidokaina w zapaleniach uszu – działanie, bezpieczeństwo, zastosowanie. Terapia, nr specjalny, sierpień 2019.

Błona bębenkowa – czym jest, jakie pełni funkcje?

Wyjątkowa, ciekawa, doskonała pod względem pełnionych funkcji i budowy, a jednocześnie delikatna – błona bębenkowa, która stanowi łącznik między uchem zewnętrznym i środkowym. Tak zwany „bębenek” w uchu, to cienka tkanka o średnicy ledwo przekraczającej pół cm i grubości zaledwie 1 mm, co nie zmienia faktu, że podstawowa funkcja błony bębenkowej umożliwia nam słyszenie. Struktura ta odpowiada za odbieranie i przetwarzanie fal dźwiękowych. Natomiast perforacja (pęknięcie) błony bębenkowej wywołuje przykre objawy i zagraża zdrowiu. Interesuje Cię błona bębenkowa, jej budowa, funkcje i schorzenia? Tutaj znajdziesz ważne informacje!

 

  1. Czym jest błona bębenkowa?
  2. Budowa błony bębenkowej
  3. Błona bębenkowa – jakie pełni funkcje?
  4. Co to jest perforacja błony bębenkowej?
  5. Uszkodzenie błony bębenkowej – możliwe przyczyny
  6. Jakie objawy wywołuje pęknięta błona bębenkowa?
  7. Kiedy konieczna jest rekonstrukcja błony bębenkowej?

 

Czym jest błona bębenkowa?

W języku łacińskim błona bębenkowa określana jest jako membrana, czyli cienka przegroda oddzielająca dwa elementy. W istocie, jest to delikatna, ale elastyczna (ok. 1 mm grubości) i stosunkowo wąska tkanka zlokalizowana w obu uszach, która stanowi granicę między uchem zewnętrznym i środkowym.

Budowa błony bębenkowej

Budowa, zarówno całego ucha, jak i jego poszczególnych części, jest inna w zależności od wieku. Błona bębenkowa w trakcie życia płodowego człowieka jest prawie całkowicie pionowa (prosta). W momencie narodzin membrana przyjmuje kąt nachylenia w granicach 43–65° do płaszczyzny poziomej i 50° pod względem płaszczyzny pionowej. Barwa zdrowej błony bębenkowej to odcienie szaro-perłowe, nieco przezroczyste i połyskujące.

Pomimo iż ,,bębenek w uchu” jest bardzo cienki, składa się on z kilku warstw, a każda z nich cechuje się inną sprężystością. Większość błony stanowi napięta część włóknisto-chrząstkowa. Z kolei fragment wiotki (błona Shrapnela), pozbawiony jest tkanki włóknistej. Natomiast elementy ściany błony bębenkowej to blaszka właściwa, warstwa skórna włóknista część środkowa i warstwa śluzowa.

Błona bębenkowa – jakie pełni funkcje?

Budowa ucha zewnętrznego i jego funkcje w dużej mierze zależne są właśnie od błony bębenkowej. Tak zwane ,,bębenki w uszach”, pomimo niewielkich rozmiarów są bardzo ważnym elementem narządu słuchu.

Funkcje błony bębenkowej to przede wszystkim przetwarzanie fal dźwiękowych, które są wcześniej wychwytywane przez ucho zewnętrzne i kierowane wzdłuż przewodu słuchowego. Część fal odbija się od błony, natomiast pozostałe przenikają przez nią i zostają przetworzone w ruchy mechaniczne. Dźwięk docierając do ucha środkowego wprowadza w ruch trzy kosteczki, które pracując synergicznie dokonują dalszych zmian i kierują impulsy do okienka owalnego i ślimaka, a wszystko w celu przekazania informacji do mózgu, który odbiera i interpretuje dany sygnał.

Błona bębenkowa, pomimo iż jest niewielka i delikatna, umożliwia słyszenie. Uszkodzona błona bębenkowa, nawet w minimalnym stopniu, zaburza funkcje ucha. W konsekwencji pojawiają się przykre objawy, do których zalicza się m.in. niedosłuch.

Co to jest perforacja błony bębenkowej?

Podrażnienie błony bębenkowej, podobnie jak każdej innej tkanki, to stosunkowo niewielkie otarcie wywołujące m.in. obrzęk i zaczerwienie. Jeśli jednak wystąpi przerwanie ciągłości tkanki, patologię taką określa się jako perforacja błony bębenkowej. Jest to nic innego, jak jej pękniecie.

Uszkodzona, czy też pęknięta lub przebita błona bębenkowa zawsze wywołuje objawy. Jest to element ucha, bez którego nie jest możliwe prawidłowe słyszenie. Czynniki, które wywołują taki stan, to zarówno urazy mechaniczne, jak i schorzenia infekcyjne.

Uszkodzenie błony bębenkowej – możliwe przyczyny

Najczęściej perforacja błony bębenkowej następuje w przebiegu stanu zapalnego ucha. Przyczyny to infekcje, które wywołują obrzęk i gromadzenie się wydzieliny w uchu środkowym, przez co membrana narażona jest na nadmierny opór, w wyniku czego ulega pęknięciu. Choroba, która może wywołać uszkodzenie błony bębenkowej, to głównie zapalenie ucha środkowego.

Poza infekcjami o podłożu bakteryjnym i grzybiczym pęknięcie błony bębenkowej często obserwuje się w wyniku urazu mechanicznego. Bezpośrednią przyczyną takiego stanu może być np. przebicie błony bębenkowej ostrym przedmiotem, który przedostał się do przewodu słuchowego. Ciało obce, które tkwi w uchu, poza przebiciem błony bębenkowej może sprzyjać namnażaniu się drobnoustrojów, co prowadzi do infekcji, a tym samym zwiększa ryzyko uszkodzenia błony bębenkowej. Również uraz może skutkować perforacją błony bębenkowej. Zmiana ciśnienia, np. podczas lotu samolotem czy nurkowania, to kolejne z możliwych przyczyn perforacji błony bębenkowej.

Jakie objawy wywołuje pęknięta błona bębenkowa?

Błona bębenkowa uszkodzona w niewielkim stopniu może nie dawać żadnych symptomów. Zwykle pęknięta błona bębenkowa niemal natychmiast wywołuje charakterystyczne objawy. Uderzenie w ucho, czy przebicie błony bębenkowej powoduje objawy takie, jak:

  • silny, zwykle nagle występujący ból ucha;
  • niedosłuch lub utrata słuchu;
  • szumy uszne, piszczenie w uszach;
  • niekiedy bóle i zawroty głowy;
  • czasem wyciek lub krwawienie z ucha.

W przebiegu zapalenia ucha środkowego objawy perforacji błony bębenkowej często są zupełnie inne. Silny ból ucha, który występuje przy infekcji, najczęściej mija, gdy błona bębenkowa pęknie. W takim momencie wydzielina uszna napierająca na błonę znajduje ujście, co redukuje ból.

Kiedy konieczna jest rekonstrukcja błony bębenkowej?

Tkanki, z których zbudowana jest błona bębenkowa charakteryzują się stosunkowo dużą zdolnością do samoregeneracji. Pęknięcia i drobne urazy zwykle goja się w okresie od kilku tygodni do kilku miesięcy. W tym czasie należy jednak pamiętać o należytej pielęgnacji uszu, która polega przede wszystkim na unikaniu zamoczenia uszkodzonej błony. Leczenie powinno uwzględniać również regularne badania kontrolne.

W niektórych przypadkach, np. przy rozległym pęknięciu błony bębenkowej, czy też zastosowaniu drenażu uszu o dużym rozmiarze, konieczna może okazać się chirurgiczna rekonstrukcja błony bębenkowej. Zabieg taki ma na celu odtworzenie błony, a tym samym przywrócenie prawidłowego słyszenia, co w większości przypadków zostaje osiągnięte. Do odbudowania ubytków błony często wykorzystuje się tkanki własne pobrane od pacjenta.

Lek. Michał Dąbrowski

Źródła:
1. Podstawy fizjologii i patologii słuchu. https://sound.eti.pg.gda.pl/student/pp/roz2.pdf (data odczytu: 05.12.2020).

Otoskopia – na czym polega wziernikowanie ucha?

Badanie otoskopowe (otoskopia) polega na fizykalnej ocenie stanu przewodu słuchowego oraz błony bębenkowej. W trakcie badania lekarz wprowadza wziernik do ucha, po czym dokonuje wizualnej oceny jego wnętrza, niewidocznego gołym okiem. Wyjaśniamy, kiedy wykonuje się wziernikowanie ucha, jakie schorzenia pozwala zdiagnozować oraz na czym polega badanie i jak się do niego przygotować. Dowiedz się więcej!

 

  1. Co to jest otoskopia ucha?
  2. Kiedy wykonuje się badanie wziernikowe? Wskazania
  3. Otoskopia ucha – przygotowanie do badania
  4. Otoskopia – przebieg badania

 

Co to jest otoskopia ucha?

Otoskopia, inaczej wziernikowanie ucha, to najczęściej wykonywane badanie laryngologiczne. Za pomocą otoskopii lekarz laryngolog, a także lekarz pierwszego kontaktu lub pediatra może obejrzeć zewnętrzny przewód słuchowy oraz ocenić stan błony bębenkowej. Wykorzystywany w tym celu otoskop laryngologiczny pozwala na ocenę wymienionych struktur ucha w powiększeniu.

Badanie ucha najczęściej wykonuje się otoskopem wyposażonym w części, takie jak rękojeść, wymienna końcówka, źródło światła i soczewki. W niektórych przypadkach przeprowadzana jest także otoskopia pneumatyczna. Jest to badanie, w przebiegu którego lekarz wykorzystuje specjalistyczny otoskop laryngologiczny, który uszczelnia zewnętrzny przewód słuchowy, dzięki czemu zwiększeniu ulega ciśnienie w uchu. W efekcie błona bębenkowa ulega czasowemu odkształceniu, co pozwala m.in. na ocenę jej ruchomości.

Kiedy wykonuje się badanie wziernikowe? Wskazania

Schorzenia uszu to długa lista różnych chorób, które wywołują rozmaite dolegliwości. Otoskopia przeprowadzana jest głównie, gdy pacjent zgłasza objawy, takie jak:

  • ból ucha,
  • swędzenie,
  • wyciek z ucha,
  • niedosłuch,
  • szumy uszne i piszczenie w uszach.

Otoskopowe badanie uszu pozwala na zdiagnozowanie chorób ucha zewnętrznego i środkowego, wśród których najczęściej wymienia się:

  • ostre zapalenie ucha środkowego,
  • przewlekłe zapalenie ucha środkowego,
  • zapalenie ucha zewnętrznego,
  • wysiękowe zapalenie ucha środkowego,
  • perlakowe zapalenie ucha,
  • zmiany nowotworowe,
  • urazy ucha.

Wziernikowanie ucha wykonuje się także przy podejrzeniu obecności ciała obcego w uchu lub nagromadzenia wydzieliny usznej. Badanie otoskopowe pozwala wówczas na wykluczenie przeciwwskazań do płukania uszu, czy też sprawdzenie obecności ewentualnych uszkodzeń wywołanych przez ciało obce.

Otoskopia ucha – przygotowanie do badania

Wziernikowanie ucha to stosunkowo proste badanie laryngologiczne, dlatego zwykle nie ma potrzeby specjalnego przygotowania. Wziernik wprowadza się do ucha po przyjęciu przez pacjenta pozycji siedzącej, a w przypadku niemowląt w pozycji leżącej. Problematyczne może jednak okazać się badanie otoskopowe uszu u dzieci, dlatego najmłodszych należy wcześniej przygotować.

Dziecku warto wytłumaczyć, że badanie będzie bezbolesne i nie ma powodów do niepokoju. Dobrym pomysłem przed wizytą u lekarza jest zabawa z dzieckiem, która polega na pokazaniu mu, czego może się spodziewać w gabinecie laryngologicznym.

Otoskopia – przebieg badania

Badanie laryngologiczne rozpoczyna się od wizualnej oceny małżowiny usznej. Lekarz najczęściej sprawdza prawidłowość budowy ucha, po czym przystępuje do właściwego badania otoskopowego.

Lekarz wyposaża otoskop laryngologiczny w końcówkę o odpowiednim rozmiarze. Kolejno wprowadza ją do ucha mniej więcej do 2/3 długości przewodu słuchowego. Lekarz często rozpoczyna badanie od oceny zdrowego ucha, tak by mieć odpowiedni punkt odniesienia. W trakcie badania konieczna może okazać się kilkukrotna zmiana kąta obserwacji. U małych dzieci, które mają krótszy i węższy kanał słuchowy, a także jest on wygięty pod innym kątem, niż u osoby dorosłej, lekarz może delikatnie pociągnąć małżowinę uszną w celu uwidocznienia błony bębenkowej.

Wykonując badanie otoskopowe ucha lekarz ustala punkty orientacyjne, czyli w tym przypadku poszczególne charakterystyczne elementy struktury ucha zewnętrznego. W trakcie otoskopii pneumatycznej ucho zostaje uszczelnione za pomocą specjalnego balonika wbudowanego w urządzenie. W każdym przypadku otoskopia ucha trwa zaledwie kilka minut, a wyniki badania uzyskuje się bezpośrednio po wziernikowaniu.

lek. Michał Dąbrowski

Źródła:
1. Yellon R.F., Chi D.H.: Otolaryngologia. W: Zitelli BJ, McIntire SC, Norwalk AJ, eds. Atlas Pediatrycznej Diagnozy Fizycznej Zitelliego i Davisa. 7 ed. Filadelfia, PA: Elsevier; 2018

Ciało obce w uchu – pierwsza pomoc, jak je usunąć?

Ciało obce w uchu, czyli dowolny przedmiot lub owad, który przedostał się do przewodu słuchowego, niesie ryzyko uszkodzenia słuchu. To najmłodsi są ekspertami w wypełnianiu uszu rozmaitymi elementami, a opiekunowie często nie są nawet świadomi, że w uchu dziecka pozostaje ciało obce. Również dorosłym zdarza się, że w uchu utknęła np. wata. Co zrobić w takiej sytuacji, jak rozpoznać objawy i na czym polega pierwsza pomoc? Sprawdź!

 

  1. Jakie ciało obce zmieści się w uchu?
  2. Jakie objawy wskazują na ciało obce w uchu?
  3. Kiedy można samodzielnie usunąć ciało obce z ucha?
  4. Ciało obce w uchu – pierwsza pomoc
  5. Owad w uchu – jak go usunąć?
  6. Kiedy konieczna jest wizyta u lekarza?

 

Jakie ciało obce zmieści się w uchu?

Przewód słuchowy ma ok. 2,6-3 cm długości i 7 mm średnicy. Nie trudno więc sobie wyobrazić, że w uchu zmieści się całkiem spory przedmiot, a nawet kilka drobniejszych. Ciało obce w uchu to wbrew pozorom powszechna przypadłość, zwłaszcza w przypadku kilkuletnich dzieci. Wyobraźnia najmłodszych często nie ma granic. Dzieci wkładają do ucha rozmaite przedmioty, najczęściej:

  • koraliki,
  • kawałki jedzenie,
  • drobne elementy zabawek.

Otoczenie, w którym przebywają dzieci, powinno być skrupulatnie pozbawione drobnych przedmiotów. W praktyce wiadomo jednak, że wystarczy chwila nieuwagi, aby ciało obce znalazło się w uchu.

Dorosłym również niejednokrotnie do ucha przedostaje się drobny przedmiot z najbliższego otoczenia. Niekiedy przez przypadek, czasem w wyniku niewłaściwej higieny w uchu może utknąć np. wata. Na niektóre zdarzenia mamy wpływ, na inne już nie. Do uszu może wpaść np. owad, a po wakacyjnym spacerze również kleszcz w uchu nie należy do rzadkości.

Jakie objawy wskazują na ciało obce w uchu?

Jeśli poczujemy moment, kiedy robak wpada do ucha, czy zaobserwujemy, jak dziecko umieszcza drobny przedmiot w przewodzie słuchowym, możemy odpowiednio szybko zareagować i przeprowadzić pierwszą pomoc. Problem pojawia się, gdy umknie nam ta krótka chwila lub gdy ciało obce w uchu utkwiło głęboko i nie jest widoczne.

Jakie objawy wskazują na ciało obce w uchu? Wszystko zależy od wielkości i rodzaju materiału, z jakiego jest ono wykonane. Przedmioty drobne, ale twarde i o owalnym kształcie mogą pozostawać w uchu przez długi czas. Z kolei kawałki pożywienia i owady w uchu zwykle pęcznieją, a tym samym zwężają światło przewodu słuchowego. Są również siedliskiem dla drobnoustrojów, dlatego niosą ryzyko rozwoju infekcji uszu. Najgroźniejsze okazują się przedmioty o ostrych krawędziach, które mogą podrażnić i uszkodzić struktury ucha.

Ciało obce w uchu można podejrzewać, jeśli występują objawy, takie jak:

  • łaskotanie w uchu;
  • swędzenie i pieczenie;
  • uczucie obecności ciała obcego, rozpieranie, wypełnienie;
  • ból ucha;
  • nieprzyjemny zapach ucha;
  • krwawienie z ucha;
  • bóle i zawroty głowy;
  • szumy uszne, piszczenie w uszach.

Kiedy można samodzielnie usunąć ciało obce z ucha?

Jeśli widzimy ciało obce w uchu, możemy podjąć próbę jego usunięcia. Pierwsza pomoc powinna być udzielona możliwie najszybciej. Należy jednak pamiętać, że samodzielne usuwanie czegokolwiek z uszu można przeprowadzić tylko jeśli:

  • ciało obce wystaje z ucha i możemy je bez problemu chwycić, np. pęsetą;
  • przedmiot nie spowodować krwawienia, a jego usuwanie nie wiąże się z ryzykiem przecięcia skóry;
  • nie występują objawy, takie jak ból, krwawienie, czy zawroty głowy.

W przeciwnym razie należy niezwłocznie poprosić o pomoc lekarza. Jeśli nie masz pewności, co utknęło w uchu, nie próbuj samodzielnie usuwać ciała obcego. Drobne elementy zabawek, nawet jeśli wydają się owalne, mogą z niewidocznej strony okazać się ostre. Ucho środkowe jest bardzo delikatne i już niewielki nacisk może trwale uszkodzić słuch.

Ciało obce w uchu – pierwsza pomoc

Pierwsza pomoc przy obecności ciała obcego w uchu obejmuje czynności, takie jak:

  • pochylenie głowy w stronę ucha, w którym znajduje się ciało obce – być może drobny przedmiot wypadnie pod wpływem grawitacji;
  • jeśli przedmiot nie wypadnie, można ostrożnie podjąć próbę usunięcia go za pomocą pęsety.
  • nigdy nie usuwaj ciała obcego z ucha patyczkami higienicznymi! Grozi to wepchnięciem przedmiotu do głębszych części ucha i przebiciem delikatnej błony bębenkowej.
  • nigdy nie usuwaj okrągłego lub owalnego ciała obcego pęsetą, ponieważ gdy się ,,wyślizgnie”, może przedostać się głębiej do ucha.

Owad w uchu – jak go usunąć?

Robak w uchu tuż po wpadnięciu do przewodu słuchowego pozostaje żywy. Zwykle wierci się szukając drogi ucieczki, co wywołuje łaskotanie w uchu. Jeśli jest to owad, który może użądlić lub ukąsić, może pojawić się dodatkowo ból, pieczenie i obrzęk. Co więcej, owady w uszach pęcznieją, przez co po pewnym czasie trudno je usunąć, dlatego pierwsza pomoc powinna być udzielona szybko.

Jeśli wiesz, że w uchu pozostaje kleszcz, mucha, osa, czy inny drobny robak, spróbuj go wypłukać. Do ucha możesz wprowadzić niewielką ilość oleistego płynu, ewentualnie wody. Pamiętaj, że płyn powinien mieć temperaturę pokojową i nie należy wprowadzać go pod ciśnieniem, a jedynie delikatnie wlać niewielką ilość, po czym pochylić głowę, tak aby robak mógł wypłynąć. Nigdy nie płukaj ucha, jeśli istnieje podejrzenie pęknięcia błony bębenkowej. Jeśli pierwsza pomoc nie pomoże, udaj się do lekarza, który fachowo usunie ciało obce z ucha.

Lek. Michał Dąbrowski

Woda utleniona do ucha – kiedy i jak warto stosować?

Woda utleniona to najpowszechniejszy środek stosowany do dezynfekcji skóry i błon śluzowych. Roztwór dostępny bez recepty stanowi prosty środek do odkażania ran, często bywa wykorzystywany także przy infekcjach uszu. Czy słusznie? Czy woda utleniona aplikowana do uszu może pomóc? Wyjaśniamy, dlaczego działanie takie nie jest zalecane przez lekarzy, a także wymieniamy przeciwwskazania do tego typu procedur.

 

  1. Właściwości i działanie wody utlenionej
  2. Woda utleniona – jak działa na ucho?
  3. Czyszczenie uszu wodą utlenioną to dobry pomysł?
  4. Czy leczenie uszu wodą utlenioną wywołuje skutki uboczne?
  5. Co zrobić w przypadku dolegliwości ze strony narządu słuchu?

 

Właściwości i działanie wody utlenionej

Woda utleniona z chemicznego punktu widzenia jest wodnym roztworem nadtlenku wodoru (nadtlenek diwodoru). Związek ten o wzorze H2O2 składa się z dwóch atomów wodoru i w odróżnieniu od zwykłej wody z dwóch, a nie jednego, atomów tlenu. Dodatkowy atom tlenu łatwo oddziela się od cząsteczki, co warunkuje działanie utleniające.

Tlen atomowy wytwarzany podczas rozkładu nadtlenku wodoru wywołuje denaturację białek drobnoustrojów, co doprowadza do ich zniszczenia. Z tego też powodu woda utleniona jest powszechnie stosowana do odkażania ran i płukania gardła. Niektórzy uważają, że woda utleniona może być aplikowana również do uszu. Przed podjęciem decyzji o takim sposobie postępowania warto jednak sprawdzić, jakie skutki uboczne może wywołać płukanie uszu wodą utlenioną i czy w ogóle leczenie w ten sposób jest skuteczne.

Woda utleniona – jak działa na ucho?

Rozkład wody utlenionej do wodoru i tlenu atomowego następuje po kontakcie ze skórą, a dokładniej z jej wydzielinami. Woda utleniona działa na ucho tak samo, jak po podaniu na skórę w innych częściach ciała, czy na błony śluzowe. W uchu jednak nie pieni się tak intensywnie, jak np. podaniu na ranę pokrytą krwią lub ropą. Wytwarzanie tlenu atomowego jest równoznaczne z działaniem:

  • bakteriobójczym,
  • grzybobójczym,
  • wirusobójczym

Czyszczenie uszu wodą utlenioną to dobry pomysł?

Należy pamiętać, że czyszczeniu ucha wodą utlenioną działa odkażająco tylko w przypadku rozwoju patogenów beztlenowych, które ulegają zniszczeniu właśnie po kontakcie z tlenem. Działanie takie nie ma uzasadnienia w przypadku bakterii tlenowych, które odpowiadają za wiele infekcji uszu.

Woda utleniona do uszu nie powinna być podawana samodzielnie. Czyszczenie, czy też płukanie uszu wodą utlenioną w większości przypadków jest nie tylko nieskuteczne, ale może doprowadzić do pogorszenia stanu zdrowia. Działanie takie niesie również ryzyko wystąpienia skutków ubocznych.

Czy leczenie uszu wodą utlenioną wywołuje skutki uboczne?

Wiele osób praktykuje czyszczenie i płukanie uszu wodą utlenioną. Warto jednak zaznaczyć, że roztwór ten posiada bardzo silne właściwości utleniające, dlatego istnieje możliwość uszkodzenia delikatnych struktur ucha, głównie wrażliwego nabłonka wyściełającego przewód słuchowy oraz cienkiej błony bębenkowej.

Leczenie uszu wodą utlenioną może wywołać skutki uboczne, zwłaszcza jeśli doszło wcześniej do perforacji (pęknięcia) błony bębenkowej lub jej uszkodzenia w jakimkolwiek stopniu – są to bezwzględne przeciwwskazania do aplikowania jakichkolwiek preparatów dousznych na własną rękę, a zwłaszcza do płukania uszu wodą utlenioną lub innym płynem. Przy perforacji błony bębenkowej płyn może doprowadzić do podrażnienia błędnika. W konsekwencji pojawiają się skutki uboczne, takie jak m.in. zawroty głowy, zaburzenia równowagi, nudności i wymioty.

Co więcej, długotrwałe aplikowanie wody utlenionej do uszu, nawet w niewielkiej ilości, zwiększa wilgotność wewnątrz ucha, co może prowadzić do maceracji przewodu słuchowego, czyli podrażnienia pod wpływem nadmiernego zmiękczenia tkanek. To z kolei zwiększa ryzyko wnikania drobnoustrojów, zagrażając tym samym rozwojem infekcji uszu o różnym podłożu.

Co więcej nadmiar wilgoci w przewodzie słuchowym jest jedną z przyczyn obrzęku, co z kolei wywołuje dolegliwości bólowe i dyskomfort w uchu.

Co zrobić w przypadku dolegliwości ze strony narządu słuchu? Zdania na temat stosowania wody utlenionej do ucha są podzielone. Zwolennicy naturalnych metod zachwalają czyszczenie uszu wodą utlenioną, z kolei większość lekarzy przestrzega przed samodzielnym postępowaniem w przypadku występowania dolegliwości ze strony narządu słuchu.

Obserwując niepokojące objawy należy zgłosić się do lekarza, który oceni stan przewodu słuchowego i poinstruuje, jak powinno wyglądać prawidłowe i bezpieczne leczenie infekcji uszu.

Po wykluczeniu perforacji błony bębenkowej specjalista może zalecić np. stosowanie kropli dousznych LIX, które wspomagają osuszanie przewodu słuchowego i niwelują ból ucha. W razie potrzeby lekarz może również przepisać preparaty do stosowania doustnego.

Zdarza się, że objawy ze strony narządu słuchu wynikają np. z zatkania uszu woskowiną. W takich przypadkach lekarz udzieli fachowej pomocy dokonując płukania uszu. Czynności tej nie należy wykonywać samodzielnie, zarówno wodą utlenioną, jak i jakimkolwiek innym roztworem.

Lek. Michał Dąbrowski

Źródła:
1. Aptekarz Polski: Hydrogenii peroxydum – przeżytek, czy ,,woda życia”. https://www.aptekarzpolski.pl/wiedza/07-2012-hydrogenii-peroxydum-przezytek-czy-woda-zycia/ (data odczytu: 11.12.2020).

Swędzenie uszu – na zewnątrz, w środku. Co oznacza?

Dyskomfort wywoływany przez sporadyczne lub stałe swędzenie uszu wbrew pozorom nie jest problemem błahym. Swędzenie ucha często trwa przewlekle, utrudniając normalne funkcjonowanie. Co więcej, łaskotanie i swędzenie uszu, zarówno na zewnątrz, jak i w środku, może być objawem poważnych chorób. Sprawdź, co może oznaczać swędzenie uszu!

 

  1. Swędzenie i łaskotanie, a higiena uszu
  2. Alergiczne swędzenie i zaczerwienienie uszu
  3. Czerwone i piekące uszy – grzybica skóry
  4. Swędzenie w uchu – zapalenie ucha zewnętrznego
  5. Swędzenie ucha w środku – zapalenie ucha środkowego

 

Swędzenie i łaskotanie, a higiena uszu

Ucho pokryte jest nabłonkiem, który podobnie jak skóra na każdej innej części ciała może ulegać podrażnieniom. Nadmierna ekspozycja małżowiny usznej na niekorzystne warunki zewnętrzne (słońce, wiatr, mróz, zanieczyszczenia) może powodować uszkodzenie nabłonka wyściełającego ucho zewnętrzne. Związane z tym łuszczenie się skóry może wówczas wywoływać swędzenie uszu na zewnątrz.

Zdrowe ucho oczyszcza się samoistnie, dzięki migracji wydzieliny usznej w kierunku ujścia przewodu słuchowego. Warto wiedzieć, że nieodpowiednie, zwłaszcza zbyt intensywne czyszczenie uszu może doprowadzić do nadprodukcji woskowiny usznej. Natomiast nadmiar woskowiny wywołuje swędzenie uszu odczuwane w środku i na zewnątrz. Często towarzyszy temu ból i pieczenie w uszach.

Alergiczne swędzenie i zaczerwienienie uszu

Do kolejnych przyczyn uporczywego swędzenia uszu zalicza się alergie, zarówno kontaktowe, jak i wziewne. Najczęściej jednak swędzenie w uszach to objaw alergicznego nieżytu nosa. Przyczyna dolegliwości to obrzęk błon śluzowych, który powstaje w wyniku wzmożonej produkcji przeciwciał po przedostaniu się alergenu do górnych dróg oddechowych.

Swędzenie ucha przy alergii zwykle występuje jednocześnie z objawami takimi jak:

  • katar, częste kichanie;
  • kaszel, trudności w oddychaniu;
  • swędzenie innych części ciała, głównie nosa i oczu;
  • wrażliwość na światło, przekrwienie spojówek.

Czerwone i piekące uszy – grzybica skóry

Skóra człowieka naturalnie pokryta jest drobnoustrojami, które m.in. zabezpieczają naskórek i wspomagają utrzymanie prawidłowego pH. Jeśli jednak w wyniku różnych przyczyn dojdzie do osłabienia odporności lub podrażnienia skóry, może rozwinąć się grzybica, również w obrębie małżowiny usznej i kanału słuchowego. Czerwone i piekące ucho, a także świąd to pierwsze objawy wskazujące, że na skórze rozwijają się nieprawidłowości.

Początkowo dolegliwości mogą przypominać niegroźne łaskotanie w uchu. Z czasem zakażenie grzybicze zwykle powoduje swędzenie uszu w środku, a także na zewnątrz (świąd małżowiny usznej). Ucho staje się coraz bardziej czerwonepiekące. Przyczyny takich dolegliwości to namnażanie się grzybów chorobotwórczych. Grzybicy ucha zwykle towarzyszy łuszczenie się skóry, biały wyciek z ucha, niekiedy również gorączka.

Swędzenie w uchu – zapalenie ucha zewnętrznego

Zapalenie ucha zewnętrznego, określane potocznie jako ,,ucho pływaka”, wywołuje różne objawy, w zależności od przyczyny infekcji – patogenu wirusowego, bakteryjnego lub grzybiczego. Najczęściej jednak w pierwszym etapie choroby pojawia się swędzeniepieczenie prawego lub lewego ucha. Infekcja rzadko występuje obustronnie.

Do rozwoju stanu zapalnego dochodzi w wyniku namnażania się drobnoustrojów w skórze ucha zewnętrznego, najczęściej przewodu słuchowego, ale także małżowiny usznej. Na zachorowanie najbardziej narażone są osoby z osłabioną odpornością lub dzieci, których układ immunologiczny jest niedojrzały. Ponadto namnażaniu bakterii sprzyja wysoka temperatura, wilgotność oraz drobne zadrapania i podrażnienia uszu, które ułatwiają wnikanie patogenów chorobotwórczych.

W przebiegu zapalenia ucho może być czerwone i wrażliwe na dotyk. Mogą tworzyć się pęcherze wypełnione wodnistą lub krwistą wydzieliną lub drobna wysypka. Do pozostałych objawów zapalenia ucha zewnętrznego zalicza się m.in.:

  • ból ucha,
  • obrzęk przewodu słuchowego,
  • uczucie wypełnienie w środku ucha,
  • podwyższona temperatura ciała.

Swędzenie ucha w środku – zapalenie ucha środkowego

Infekcja zapalna uszu często obejmuje ucho środkowe. Schorzenie to dotyczy szczególnie najmłodszych, którzy ze względu na niedojrzały układ odpornościowy i specyficzną budowę trąbki Eustachiusza są najbardziej narażeni za zapalenie ucha środkowego.

Ryzyko schorzenia zwiększa się u dzieci, które często chorują na infekcje górnych dróg oddechowych. Jeśli obserwuje się czerwone uszy u dziecka, a dokładniej obrzęk i zaczerwienienie przewodu słuchowego i dodatkowo występuje swędzenie ucha w środku, ból, gorączka i objawy przeziębienia, można podejrzewać zapalenia ucha środkowego. Chorobie często towarzyszą szumy uszne i niedosłuch spowodowany obrzękiem.

Łaskotanie, pieczenieswędzenie ucha zwykle występuje w początkowym etapie stanu zapalnego. Warto jednak pamiętać, że infekcja często przebiega intensywnie. Pozostałe objawy pojawiają się nagle i mają tendencję do narastania.

Zdarza się również, że nieleczone zapalenie ucha środkowego przeradza się w zapalenie wysiękowe. Wówczas mogą nie występować inne objawy poza swędzeniem w uchu i wyciekiem wydzieliny o różny zabarwieniu. Również samoistne pęknięcie błony bębenkowej w przebiegu zapalenia ucha środkowego jest przyczyną redukcji dolegliwości bólowych. Nie oznacza to jednak, że choroba ustąpiła. Wręcz przeciwnie, zapalenie ucha wymaga w takich przypadkach szybkiej konsultacji z lekarzem.

Lek. Michał Dąbrowski

Szumy uszne – czym są? Przyczyny, objawy, leczenie

Przypadłość akustyczna określana jako szumy uszne cechuje się indywidualnym odczuwaniem objawów. Oznacza to, że szum w jednym lub obu uszach słyszalny jest tylko przez daną osobę – dźwięk nie pochodzi więc z otoczenia, a jest generowany przez zaburzenia w obrębie narządu słuchu. Szumy uszne nie powinny być lekceważone, ponieważ ich przyczyny to m.in. choroby uszu, zmiany nowotworowe, a także schorzenia ogólnoustrojowe, w tym nadciśnienie tętnicze. Wyjaśniamy, skąd bierze się ,,dzwonienie i trzaski” w uszach oraz na czym polega leczenie tego typu objawów!

 

  1. Czym są szumy uszne?
  2. Woskowina i ciało obce jako przyczyny szumu w uszach
  3. Infekcje, które wywołują szum w uszach
  4. Szum i piszczenie w uszach po ekspozycji na hałas
  5. Szum w uszach – przyczyny ogólnoustrojowe
  6. Szum w uszach – leczenie

 

Czym są szumy uszne?

Szumy uszne można podzielić na obiektywne i subiektywne. Pierwsze zdarzają się rzadziej i wynikają z faktycznych dźwięków powstających w ciele. Mogą one być słyszane przez inne osoby, np. za pomocą specjalistycznej aparatury. Tego typu szum w uszach zwykle ma swoje przyczyny w schorzeniach trąbki słuchowej lub chorobach układu krwionośnego. Słyszalny jest dźwięk powstający np. w wyniku przepływu krwi przez zwężone naczynia krwionośne. Często pojawia się wówczas pulsujący szum w uszach.

Z kolei subiektywne szumy uszne słyszy tylko dana osoba. Dolegliwości subiektywne są związane z pracą mózgu, który w sposób odmienny interpretuje docierające impulsy nerwowe. W tym przypadku szum w uchu w wielu przypadkach ciężko jest wyeliminować, ponieważ nie są znane jego dokładne przyczyny. Niemniej jednak problem zwykle ma początek w schorzeniach ucha środkowego i wewnętrznego.

Niektórzy porównują szumy uszne do dźwięków fantomowych, ponieważ nie pochodzą one z prawdziwego źródła dźwięku, czyli z otoczenia. Szum w obu uszach, w uchu lewym lub prawym wywodzi się zaburzeń, które w wielu przypadkach wciąż pozostają niewyjaśnione. Zawsze jednak szum w uszach nie jest jednostką chorobową, a objawem innych schorzeń, zarówno narządu słuchu, jak i ogólnoustrojowych.

Osoby, które uskarżają się na szumy uszne, często określają swoje objawy jako:

  • dźwięki słyszane stale lub okresowo, np. podczas wykonywania określonych czynności, w tym przy zmianie ciśnienia;
  • szum jednocześnie w głowie i uszach;
  • dzwonienie lub buczenie w uszach;
  • trzaski w głowie, głównie nieregularne.

Poniżej przedstawiamy najczęściej wymieniane przyczyny szumów usznych.

Woskowina i ciało obce jako przyczyny szumu w uszach

Jako częste, a zarazem prozaiczne przyczyny szumów usznych należy wymienić obecność nadmiaru woskowiny usznej. Wydzielina może gromadzić się w uchu tworząc tzw. korek (czop), który zwęża światło przewodu słuchowego. W konsekwencji mogą pojawiać się objawy, takie jak szumy uszne, swędzenie, uczucie wypełnienia, niekiedy również bólu, kłucie i pieczenie w uchu.

Jeśli występuje szum w jednym uchu, należy wziąć pod uwagę także możliwość obecności ciała obcego, zwłaszcza w przypadku dzieci. Już niewielki fragment dowolnego przedmiotu, np. waty, może wywoływać szumienie w uchu.

Infekcje, które wywołują szum w uszach

Szumienie w uszach to jeden z objawów infekcji zapalnych uszu o różnym podłożu – wirusowym, bakteryjnym, grzybiczym lub mieszanym. Choroby uszu, które mogą powodować szum, to m.in. zapalenie ucha zewnętrznego, ostre lub przewlekłe zapalenie ucha środkowego, a także zapalenie ucha wewnętrznego.

Zwykle jednak szum w uszach występuje w takich przypadkach wspólnie z innymi symptomami. Schorzeniom towarzyszą objawy przeziębienia, silny ból ucha i niedosłuch. Wyjątkiem jest wysiękowe zapalenie uszu, które poza wyciekiem z ucha najczęściej nie powoduje dolegliwości bólowych. Jednak gromadząca się w uchu wydzielina zaburza prawidłowe słyszenie, przez co może pojawiać się szum w głowie i uszach.

Szum i piszczenie w uszach po ekspozycji na hałas

Przejściowy lub trwały szum w uszach często pojawia się bezpośrednio po ekspozycji na hałas lub zmianę ciśnienia. Zdarza się to np. po starcie samolotu, wystrzale lub nawet odpaleniu petardy. Wówczas dolegliwości określane są często jako dzwonienie i buczenie w uszach. Przyczyny to uszkodzenie komórek słuchowych w uchu zewnętrznym. Jeśli szumienie w uszach nie ustępuje, warto zgłosić się do lekarza. Być może pod wpływem urazu akustycznego i wysokiego ciśnienia doszło do pęknięcia błony bębenkowej.

Warto pamiętać, że szum w uchu może pojawiać się nie tylko po ekspozycji na dźwięk o wysokiej częstotliwości. Długotrwałe słuchanie głośnej muzyki, zwłaszcza przez słuchawki douszne, a nawet przebywanie w zatłoczonych miejscach przyczynia się do stopniowego osłabienia słuchu. W konsekwencji brzęczenie i szum w uszach mogą występować stale.

Szum w uszach – przyczyny ogólnoustrojowe

Poza urazami akustycznymi i niedostateczną higieną ucha za szumy uszne mogą odpowiadać schorzenia ogólnoustrojowe, m.in.:

  • Nadciśnienie tętnicze – wysokie ciśnienie krwi sprawia, że krew krąży zbyt intensywnie przez naczynia krwionośne. Może wówczas pojawiać się pulsujący szum w głowie i uszach. Zwykle jednocześnie występują bóle z tyłu głowy.
  • Miażdżyca – w przebiegu tej choroby naczynia krwionośne wypełnione są blaszką miażdżycową składającą się m.in. z lipidów. Żyły i tętnice mają wówczas zwężone światło, przez co krążąca krew napotyka opór. Jest to przyczyna m.in. szumów w uszach.
  • Nadczynność tarczycy – u osób cierpiących na to schorzenie, bez odpowiedniego leczenia, występują zaburzenia hormonalne. Z kolei związki przedostające się do krwioobiegu pobudzają układ krwionośny, co przyczynia się do podwyższonego ciśnienia, przez co możliwe są objawy, takie jak szumienie w uszach, dzwonienie i uczucie pulsowania w okolicy uszu i skroni.
  • Zmiany nowotworowe – jeśli występuje szum jednostronny (w uchu lewym lub prawym), jako możliwe przyczyny należy wymienić guza obejmującego struktury mostowo-móżdżkowe lub nerwiaka nerwu słuchowego.
  • Urazy mechaniczneszum, brzęczenie oraz trzaski w głowie i uchu mogą wynikać z mechanicznego uszkodzenia ucha lub czaszki, np. po wypadku.
  • Przyjmowane leki – niekiedy to nie choroba ogólnoustrojowa wywołuje szumy uszne, a niektóre stosowane leki. Są to m.in. antybiotyki, środki przeciwbólowe, preparaty stosowane przy schorzeniach reumatycznych oraz antydepresanty i diuretyki pętlowe. Mogą one wywoływać skutki uboczne, takie jak szumy, dzwonienie i trzeszczenie w uszach. Inne możliwe przyczyny to używki uszkadzające narząd słuchu lub układ nerwowy.

Uporczywe szumienie i dzwonienie w uszach w przypadku chorób układu krążenia zwykle pojawia się po wysiłku fizycznym, kiedy wzrasta ciśnienie krwi. Zdarza się również, że szumy uszne występują wieczorem, gdy po ciężkim dniu pracy kładziemy się do łóżka. Wówczas przyczyny mogą mieć podłoże emocjonalne. Chroniczny stres, depresja i nerwica to stany, które mogą wywoływać męczące szumy uszu. Dolegliwości często utrudniają odpoczynek, są powodem trudności w zasypianiu i częstego przebudzania się w nocy.

Szum w uszach – leczenie

Zanim zostanie rozpoczęte leczenie szumów usznych, konieczne jest zdiagnozowanie ich przyczyny. W przypadku nadmiaru woskowiny lub ciała obcego objawy zwykle ustępują bezpośrednio po oczyszczeniu ucha. Natomiast infekcje wymagają ukierunkowanego leczenia.

Szumy uszne, których przyczyny to choroby ogólnoustrojowe, zwykle mijają dopiero po poprawie ogólnego stanu zdrowia. Konieczna może okazać się np. zmiana wcześniej stosowanych leków, czy włączenie innych, które poprawią stan zdrowia. Podstawą jest więc leczenie przyczyny, a nie samego objawu.

Leczenie wygląda nieco inaczej, jeśli szumy uszne występują u osób z zaburzeniami słuchu i są spowodowane specyficzną pracą mózgu. Wówczas terapia może wymagać zabiegów operacyjnych w obrębie ucha, czy też długotrwałego ,,przyzwyczajania” do szumów, aż do momentu, kiedy nie będą one słyszane.

Co więcej, chcąc wiedzieć, jak zlikwidować szumy w uszach, warto zwrócić uwagę także na styl życia, zwłaszcza poziom stresu, częstotliwość narażenia na hałas i dietę. Niedobory witamin i minerałów przyczyniają się do występowania szumów usznych. Warto więc zadbać o zrównoważony sposób żywienia. Podstawą jest także opanowanie emocji i nauka radzenia sobie w sytuacjach stresogennych. Każdego dnia warto pamiętać także o profilaktyce wspomagające ochronę słuchu. Należy unikać wysokich dźwięków i długotrwałego przebywania w hałasie, a także należycie dbać o higienę uszu.

Lek. Michał Dąbrowski

Źródła:
1. Kowalska S., Sułkowski W.: Szumy uszne w uszkodzeniach słuchu spowodowanych hałasem. Medycyna Pracy, 2001; 52; 5; 305—313.
2. Raj-Koziak D., Kochanek K., Piłka A., Bartnik G., Fabijańska A., Skarżyński H.: Ocena częstości występowania szumów usznych u dzieci z prawidłowym wynikiem badania przesiewowego słuchu. Otolaryngologia 2011, 10(4).

Higiena ucha – jak poprawnie dbać o uszy?

Ucho człowieka to element zmysłu słuchu. Poszczególne części ucha umożliwiają odbieranie, przewodzenie i przetwarzanie dźwięku, dzięki czemu słyszymy. Narząd słuchu pracuje nieustannie, nawet w trakcie snu, dlatego warto dbać o niego szczególnie. Wiedząc, jak dbać o uszy możesz zapewnić sobie dobry słuch przez długie lata i uniknąć m.in. infekcji uszu. Wyjaśniamy, na czym polega prawidłowa higiena ucha i narządu słuchu!

  1. Dlaczego dbałość o uszy jest ważna?
  2. Higiena ucha a higiena narządu słuchu
  3. Do czego potrzebna jest woskowina uszna?
  4. Ucho człowieka – które części ucha należy myć?
  5. Korek woskowinowy (zaczopowane ucho) – co zrobić?
  6. Higiena ucha i słuchu – podsumowanie

 

Dlaczego dbałość o uszy jest ważna?

Ucho człowieka to najbardziej skomplikowany narząd słuchu wśród organizmów żywych. Jego podstawowe funkcje to odbieranie fal dźwiękowych, przetwarzanie ich w drgania mechaniczne i kolejno w impulsy nerwowe, które trafiają do mózgu, dzięki czemu człowiek słyszy. Co więcej, część ucha o nazwie błędnik warunkuje m.in. zachowanie równowagi.

Słuch jest cennym zmysłem, który znacznie ułatwia funkcjonowanie. Niestety często zastanawiamy się nad prawidłową higieną uszu i słuchu dopiero wówczas, gdy obserwujemy jego ubytki. W skład narządu słuchu wchodzą:

  • Ucho zewnętrzne – małżowina uszna i przewód słuchowy zewnętrzny. W tym miejscu fale dźwiękowe są odbierane ze środowiska. Zewnętrzny kanał słuchowy pokryty jest nabłonkiem, z którego wyrastają włosy. Gruczoły łojowe zlokalizowane w uchu zewnętrznych wytwarzają woskowinę uszną, która umożliwia usuwanie z ucha zanieczyszczeń i fragmentów złuszczonego naskórka.
  • Ucho środkowe – tę część ucha rozpoczyna owalna błona bębenkowa, która wprowadza w drgania odbierane dźwięki. Kolejno wprawiają one w ruch młoteczek – jedną z trzech kosteczek słuchowych, pozostałe to kowadełko i strzemiączko. Kosteczki przetwarzają fale akustyczne w ruchy mechaniczne, te są następnie kierowane do ucha wewnętrznego.
  • Ucho wewnętrzne – składa się przedsionka, kanałów półkolistych i ślimaka. W ślimaku następuje zmiana ruchów mechanicznych w impulsy elektryczne, które docierają do mózgu, gdzie są interpretowane.

Poszczególne części ucha pracują wspólnie, dlatego dysfunkcja jakiejkolwiek struktury zaburza prawidłowe słyszenie. Aby narząd słuchu mógł należycie pełnić swoje zadania, należy dbać o niego każdego dnia. Co więcej, nieodpowiednia higiena ucha zwiększa ryzyko rozwoju infekcji, które mogą upośledzać słuch, a także bezpośrednio zagrażają zdrowiu.

Higiena ucha a higiena narządu słuchu

Higiena ucha obejmuje zachowanie części ucha zewnętrznego, czyli przewodu słuchowego i małżowiny usznej w czystości. Z kolei higiena narządu słuchu to działania profilaktyczne, które chronią poszczególne części ucha przed uszkodzeniem.

Należyta higiena słuchu to przede wszystkim unikanie ekspozycji na hałas, który jest jednym z głównych czynników upośledzających słuch. Fale akustyczne o wysokiej częstotliwości niszczą słuch na kilka sposobów – mechanicznie, metabolicznie i naczyniowo.

W zależności od częstotliwości dźwięku docierającego do ślimaka dochodzi do mikrourazów, które mogą przejściowo lub trwale uszkodzić słuch. Już dźwięk na poziomie 80 dB słyszalny długotrwale jest groźny dla słuchu. Dla przykładu, hałas o takiej częstotliwości, a nawet wyższy wywiera muzyka słuchana w pomieszczeniu, czy nawet uliczny gwar. 110 dB i więcej emitują natomiast niektóre sprzęty budowlane.

Jeśli chcesz wiedzieć, jak dbać o uszy, pomyśl więc przede wszystkim o zminimalizowaniu ekspozycji na głośne dźwięki. Staraj się ograniczać słuchanie głośnej muzyki. Nigdy nie ustawiaj maksymalnej mocy słuchawek dousznych. Jeśli przez kilka godzin jesteś narażony na hałas, zadbaj o przynajmniej 2 razy tyle odpoczynku w ciszy.

Pracując w hałasie miej świadomość, że Twoim prawem jest korzystanie ze sprzętu, który ograniczy ryzyko uszkodzenia słuchu, o co powinien zadbać pracodawca. Ponadto pamiętaj o regularnym wykonywaniu badań słuchu, dzięki którym można w porę rozpoznać ewentualne zaburzenia.

Do czego potrzebna jest woskowina uszna?

Poza profilaktyką chroniącą słuch nie należy również zapominać, jak ważna jest kosmetyczna higiena uszu. Wosk uszny, który przez wielu uznawany jest za oznakę niedostatecznej higieny, w rzeczywistości pełni bardzo ważne funkcje, takie jak:

  • Ochron przewodu słuchowego – woskowina stanowi wydzielinę gruczołów łojowych i woszczynowych. Zawiera liczne związki, w tym o działaniu antybakteryjnym. Zadaniem woskowiny jest m.in. pochłanianie drobnoustrojów i zanieczyszczeń, tak aby nie przedostawały się one do dalszych części ucha.
  • Utrzymanie odpowiedniego nawilżenia – wosk uszny zapewnia zachowanie prawidłowego pH i wilgotności w uchu, chroniąc tym samym naskórek przed urazami.

Jeśli woskowiny jest za dużo, może ona stanowić siedlisko dla drobnoustrojów. Nadmiernemu wydzielaniu woskowiny sprzyjają czynniki, takie jak m.in. niewłaściwa higiena ucha, korzystanie ze słuchawek dousznych, czy noszenie aparatu słuchowego i przebywanie w brudnych, zadymionych pomieszczeniach.

Okazuje się więc, że szkodliwy jest nie tylko nadmiar woskowiny, ale także jej niedostatek. Jeśli nagminnie czyścimy uszy, wówczas narażamy przewód słuchowy na wysuszenie, co z kolei zwiększa ryzyko podrażnień i ułatwia wnikanie drobnoustrojów.

Ucho człowieka – które części ucha należy myć?

Za pomocą naturalnej migracji komórek woskowina zapewnia samoistne oczyszczanie uszu. Wraz z nią usuwane są zanieczyszczenia i patogeny chorobotwórcze, które przedostały się do ucha. Przy prawidłowo funkcjonującym narządzie słuchu higiena uszu powinna więc obejmować usuwanie jedynie woskowiny, która już wypłynęła z ucha.

Części ucha, które należy regularnie myć, to małżowina uszna i widoczna część przewodu słuchowego. Nigdy jednak nie wolno samodzielnie usuwać nadmiaru woskowiny z głębszych struktur ucha za pomocą czynności mechanicznych. Grozi to m.in. uszkodzeniem błony bębenkowej, podrażnieniami ułatwiającymi wnikanie bakterii, a także wywołaniem efektu odwrotnego, czyli nadprodukcją wydzieliny usznej.

Uszy należy myć podczas wykonywania codziennej higieny ciała. Do tego celu najlepiej stosować wodę z łagodnym mydłem. Czyszczeniu poddaje się tylko zewnętrzne części ucha, czyli małżowinę i widoczną część przewodu słuchowego. Nie należy wprowadzać wody do uszu, zwłaszcza pod ciśnieniem, i po każdym myciu warto dokładnie osuszyć skórę. Preparaty do czyszczenia uszu zawsze stosuje się zgodnie z instrukcjami umieszczonymi w ulotce lub według zaleceń lekarza.

Korek woskowinowy (zaczopowane ucho) – co zrobić?

Zdarza się, że higiena uszu okazuje się niewystarczająca i pomimo starań tworzy się tzw. czop (korek) woskowinowy. Problem ten może dotyczyć osób w każdym wieku, jednak najczęściej borykają się z nim osoby pracujące w zanieczyszczonych pomieszczeniach, a także starsze, które noszą aparaty słuchowe. Wymieniając główne przyczyny gromadzenia się woskowiny nie należy zapominać również o czyszczeniu przewodu słuchowego za pomocą patyczków higienicznych.

,,Zaczopowane ucho” to nieprzyjemna przypadłość, która zwykle wiąże się z występowaniem objawów, takich jak:

  • świąd, pieczenie, a nawet kłucie i ból w uchu;
  • ból narastający po zamoczeniu ucha, co powoduje zwiększenie objętości korka woskowego;
  • uczucie pełności i rozpierania w uchu;
  • szumy uszne, piszczenie w uszach;
  • niedosłuch, a w skrajnych przypadkach utrata słuchu w zaczopowanym uchu.

Jeśli w wyniku różnych przyczyn wosk jest wytwarzany w nadmiarze, należy korzystać ze środków przeznaczonych do tego celu. Są to preparaty douszne, najczęściej na bazie glicerolu, które upłynniają wydzielinę i ułatwiają jej wypływanie z uszu. Zwykle całkowite usunięcie korka woskowinowego wymaga przynajmniej kilku dni regularnego rozmiękczania. Jeśli to nie pomoże, pozostaje wizyta u laryngologa, który wykona płukanie uszu lub usunie wosk mechanicznie.

Higiena ucha i słuchu – podsumowanie

Prawidłowa higiena uchanarządu słuchu to działania pielęgnujące przewód słuchowy, które najlepiej wykonywać regularnie, jak również lista czynności, jakich należy unikać.

Podsumowując odpowiedź na pytanie, jak dbać o uszy, należy wymienić czynności, takie jak:

  • regularne mycie zewnętrznej części ucha;
  • unikanie kosmetyków drażniących i wysuszających przewód słuchowy;
    ochrona uszu przed wpływem zanieczyszczeń;
  • zabezpieczenie uszu przed nadmierną wilgocią;
  • unikanie ekspozycji na hałas;
  • używanie patyczków higienicznych tylko do czyszczenia małżowiny usznej;
  • regularne badania słuchu.

Lek. Michał Dąbrowski

Źródła:
1. Kotyło P., Śliwińska-Kowalska M.: Emisje otoakustyczne w monitorowaniu uszkodzeń słuchu spowodowanych hałasem. Artykuły poglądowe. Klinika Audiologii i Foniatrii Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi.
2. Kucharska D., Śywczyk Ł., Mańkowska-Pliszka H., Wysocki J., Charuta A.: Ucho ssaka jako biologiczny wzmacniacz dźwięków. Medicina Veterinaria 4(2) 2005, 3-10.

Zobacz podobne artykuły

Serwis wykorzystuje pliki cookies. Brak zmiany ustawień oznacza, że będą one zamieszczane na urządzeniu końcowym użytkownika. Możesz zrezygnować ze zbierania informacji, zmieniając ustawienia Twojej przeglądarki. Więcej szczegółów w naszej Polityce cookies.